ตอนแรกที่หมอบอยู่ในรังหิมะก็ไม่รู้สึกอะไร พอหมูป่าตายสนิทแล้วลากออกมากางเต็มๆ หลินเซิ่งลี่ถึงได้เห็นว่ามันตัวใหญ่แค่ไหน
ความยาวอย่างน้อยก็เมตรครึ่งขึ้นไป ขาทั้งสี่หนาเหมือนเสาเล็กๆ ขนแผงคอที่หลังแข็งและยาว ชี้ตั้งทุกเส้น
หลินเซิ่งลี่กะน้ำหนักดู
ตอนยังเป็นๆ ยังไงก็ต้องสามร้อยห้าสิบขึ้นไป
พอเลือดออก ควักไส้แล้ว เนื้อสุทธิยังไงก็ได้สองร้อยยี่สิบสามสิบจิน
บวกหัวหมู ขาหมู หัวใจ ตับ ไส้พุง สามร้อยจินเป็นอย่างต่ำ
พอแล้ว
พอจริงๆ
แต่ปัญหาคือจะเอาออกไปยังไง?
หลินเซิ่งลี่มองไปรอบๆ
ในป่ามืดสนิท หิมะยังตกอยู่ ลมแรงกว่าเดิม
ฟ้ามืดลงโดยไม่รู้ตัว
เขาคนเดียว ไม่มีคนช่วย ไม่มีเครื่องมือ จะเอาของหนักสามร้อยกว่าจินนี่ออกจากป่า...
หลินเซิ่งลี่หมอบลง ปักมีดทหารลงในหิมะ เริ่มคิดหาทาง
แบก?!
แบกไม่ไหวแน่นอน
ลาก?!
สามร้อยกว่าจิน ในหิมะ ลากได้ แต่กว่าจะถึงที่ ชีวิตเขาก็แทบหมด
หลัง?!
ยิ่งไม่จริง
หลินเซิ่งลี่นั่งยองอยู่ในหิมะอยู่พักหนึ่ง จู่ๆ ก็ตบหัวตัวเองดังปัง ลุกขึ้นเดินไปที่ป่าเบิร์ชขาวข้างๆ
ทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ?!
ที่นี่เต็มไปด้วยต้นเบิร์ชขาว!
เปลือกของมันเป็นชั้นๆ ลอกออกมาใช้เป็นเชือกได้
ลำต้นตรง เหนียวดี ทำเป็นแคร่เลื่อนพอดี
จะรีบทำอันใหม่ให้ใช้ได้นานๆ ก็ไม่จริง แต่จะเอาหมูป่าตัวนี้กลับไปชั่วคราวก็สบายแล้ว
คิดได้ดังนั้น หลินเซิ่งลี่ก็เลือกต้นเบิร์ชขาวเล็กๆ หนาเท่าแขนสักสองสามต้น มีดทหารฟาดลงไป