"ไป!!"
"ถอย!! ให้ทุกคนถอย!!"
หลินเซิ่งลี่อยู่เป็นทัพหลัง
ซานใหญ่คนมือเดียว อุ้มคนแล้วถอย ทีมเจ้าชิ่งซานคุมปีกซ้าย ไป๋อินกับคนวาลากานคุมปีกขวา ถอยไปยิงไป
ฝูงหมูป่ายังบุก
โดยเฉพาะแม่หมูแก่สองตัวนั้น เห็นคนจะลากไปแล้ว ร้องเรียกพวกตัวเล็กวิ่งขึ้นหน้า เขี้ยวแหงนออกมา
"ประทัดลูกใหญ่!!"
"เอาล่ะ!!"
ปัง!!!
ปัง!!!!!
เสียงระเบิดทึบสองครั้ง กะพริบพร้อมกันซ้ายขวา
คลื่นหิมะซัดขึ้น ปนเศษไม้และก้อนโคลน ทำเอาหมูพวกนั้นตกใจถอยหลังกันหมด
"ถอยอีก!!"
"อย่ามัวแต่สู้!!"
ถอยรอบนี้ก็สิบกว่าก้าว
จนถอยไปหลังคันหิมะที่กว้างกว่าเดิมตรงเชิงเขา ถึงจะถือว่าดึงคนออกมาได้หมดจริง ๆ
"อยู่กันครบไหม?!"
"ครบ!"
"ขาดใครไปไหม?!"
"......"
คำถามนี้ดังออกมา คนงานสถานีไม้ที่นำทางอยู่ข้างหน้าอ้าปาก หน้าเปลี่ยนเป็นสีเทาทันที
"ยัง... ยังมีอีกคน"
"ฉันรู้"
หลินเซิ่งลี่หันกลับไป มองไปทางกองไม้ท่อนแวบหนึ่ง น้ำเสียงหนักแน่น: "คนนั้นไม่อยู่แล้ว"
พอพูดจบ ทุกคนรอบข้างต่างกลั้นหายใจชะงักไป
คนงานสองคนที่ปีนออกมาเองได้ข้างหน้าก็หน้าซีด ริมฝีปากสั่น หันไปมองข้างหลัง
แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ
"อย่ามอง!"
"คนที่ยังมีชีวิตถอยไปก่อน!!"
"ซุ่นจื่อ พาพวกเขาออกไปข้างนอก!!"
"ลาวเจ้า ไป๋อิน เราช่วยกันกระจายฝูงหมูนี่ก่อน"
"ฟังฉันให้ดี"
"ช่วยคนออกมาแล้ว คนที่ยังมีชีวิตห้ามขาดอีกแม้แต่คนเดียว!!"
ประโยคนี้ดังออกไป พวกที่เมื่อกี้ยังยุ่งวุ่นวาย เหมือนมีแกนหลักขึ้นมาทันที
ไม่มีใครหันกลับไปมองอีก
ก็ไม่มีใครกล้าหยุด
คนที่ยังมีชีวิตอยู่สี่คน ต่างถูกอุ้มหรือลากถอยไปข้างหลัง
หมูข้างหน้าไม่มีปากกองไม้เป็นแนวกั้น แล้วยังโดนประทัดลูกใหญ่ระเบิดจนกระจายออกไป ฝูงจึงแตกทันที
"ชิงหลง!! จุยเฟิง!!"
ปล่อยหมาไปสองตัว กดลงกับแม่หมูแก่ตัวซ้ายโดยตรง
"ท่าเสวี่ย! เสี่ยวหวงหลง! ทางขวา!!"
เงาดำเหลืองสองอันพุ่งออกไปทันที ซ้ายขวาลากหมูตัวผู้ทางขวาให้ชะงักไปครู่หนึ่ง
"ได้เวลานี่แหละ!"
"ยิงตัวใหญ่!!"
ปัง!!
ปัง!!
ปัง!!!!
เสียงปืนดังต่อเนื่องเป็นชุด
แม่หมูแก่ตัวซ้ายไหล่แตก พุ่งไปข้างหน้าไกล
หมูตัวผู้ทางขวาถูกยิงสองนัด ยังดื้อจะบุก แต่โดนท่าเสวี่ยลากเอา ตัวเอียง ชนกับต้นไม้ตรง ๆ ครึ่งหน้าเลือนเข้าหิมะ
"กด!!"
"กดให้หมด!!"