"เอามานี่"
พอกลุ่มคนลงนามกดลายนิ้วมือเสร็จ เลขาธิการซุนไม่พูดพล่ามทำอะไร รับกระดาษแผ่นนั้นมาตรง ๆ ไล่อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ทีละประโยคอย่างละเอียด
คนที่ยืนล้อมอยู่รอบข้างไม่มีใครพูดอะไร
พอเขาวางกระดาษลง แล้วเงยหน้ามองคนทั้งสาม น้ำเสียงก็ทุ้มลงเล็กน้อย
"ได้"
"เอกสารลายมือนี่ไม่มีปัญหาอะไร"
"พูดจบความ"
"ลายเซ็นกับลายนิ้วมือก็ครบ"
"พวกนายเขียนอีกชุดนึงก็พอ ตอนนั้นชุดนึงไว้ที่คอมมูน แล้วก็ให้เซิ่งลี่พวกเขาเก็บไว้คนละชุด พวกนายอยากเอากลับไปที่สถานีไม้ ก็เขียนเป็นสามชุด"
คนทั้งสามฟังที่เลขาธิการซุนพูดอยู่นี่ ตอนนั้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
จะว่าไปก็คือ...
ประโยคนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่หลินเซิ่งลี่พูดหรือเลขาธิการซุนพูด ตอนนี้พวกเขาก็ทำได้แค่ทำตามเท่านั้น
สิ่งที่หลินเซิ่งลี่พวกเขาไม่คาดคิดก็คือ พอดีกับไป๋อิน หม่ากั๋วจู้พวกนั้นเดินมาคิดบัญชีค่าเนื้อหมูจูเสินที่ล่าคราวก่อน พอได้ยินเรื่องนี้เข้าพอดี ก็เลยว่าจะไปด้วยกัน
หลินเซิ่งลี่เองก็ยินดีกับสถานการณ์แบบนี้
ไปด้วยกันหลายคน สถานการณ์จะได้ควบคุมได้ง่ายขึ้น
ก่อนหน้านี้เคยร่วมงานกันมาแล้ว การประสานงานก็ไม่มีปัญหาอะไร
"เซิ่งลี่"
พอเขียนครบทั้งสามชุด เลขาธิการซุนก็ตรวจทีละชุดจนมั่นใจว่าไม่มีปัญหาจริง ๆ ถึงหันไปพูดกับหลินเซิ่งลี่ "พาคนไปช่วยได้เลย"
"ตอนนี้ครบทุกอย่างแล้ว"
"ได้"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า พับต้นฉบับชุดหนึ่งเก็บใส่ไว้ในอก ตบ ๆ ลงไปหนึ่งที แล้วก็หันไปมองรอบตัวอย่างฉับพลัน:
"เห็นกันแล้วใช่ไหม?"
"วันนี้กระดาษแผ่นนี้ พวกเขาเขียนกันเอง"
"พื้นที่ตรงหน้า สถานีไม้ตัดออกไปเอง"
"ตอนนี้คนติดอยู่ พวกเขาเองวิ่งมาขอความช่วยเหลือที่ผานกู่"
"ต่อให้ข้างหลังมีใครเอาเรื่องข้ามเขตมาพูดอีก พวกนายต้องเป็นพยานให้ฉันด้วยนะ พวกเราน่ะต่อต้านการละเมิดกฎไปที่โน่นมาก ๆ!"
คนที่ยืนล้อมรอบอยู่ข้างนอกพากันพยักหน้า บางคนถึงกับอดหัวเราะไม่ได้
เสียงแซวและเสียงโห่ฮาก็ดังขึ้นไม่ขาด
"เห็นแล้ว"
"ได้ยินอยู่"
"ลายดำ ๆ บนกระดาษขาว ๆ แบบนี้ จะปลอมได้ยังไง?"
"ใช่เลย!"
"รีบไปเถอะ ชีวิตคนสำคัญกว่า!"
คนงานสถานีไม้ทั้งสามคนที่อยู่ข้างหน้า ตอนนี้ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว