"ผู้อำนวยการเจิ้ง"
หลินเซิ่งลี่กวาดสายตามองไปที่อีกฝ่าย: "คนของคุณเพิ่งวิ่งไปขอความช่วยเหลือที่ผานกู่ด้วยตัวเอง"
"แล้วยังไง?!"
เจิ้งโชวเฉิงก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไม่ได้สนใจจะฟังเรื่องนั้น จ้องเขม็งไปที่เขา: "ขอความช่วยเหลือแล้วจะล้ำเส้นได้หรือไง?!"
"ขอความช่วยเหลือแล้วจะไม่เอาตามกฎเกณฑ์ไว้แค่ไหน?!"
"เส้นของสถานีไม้ผม เป็นให้พวกคุณเอาไว้เหยียบเล่นงั้นเหรอ?!"
"เก่งนักนะเนี่ย โทษคนอื่นเก่ง"
หลินเซิ่งลี่ได้ยินแล้ว มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย
ไม่ยิ้มไม่เป็นไร
แต่รอยยิ้มนี่แหละ ยิ่งทำให้ไฟในตาเจิ้งโชวเฉิงลุกโชนหนักขึ้น
"หมายความว่าไง?!"
"หมายความว่าไง ตัวคุณเองในใจไม่รู้บ้างหรือไง?"
หลินเซิ่งลี่ยกมือขึ้น ชี้ไปที่กองไม้ท่อน แล้วก็เงยคางไปทางกลุ่มคนเจ็บที่เลือดยังไม่ทันจะหยุดไหล: "คนพวกนี้เป็นคนที่สถานีไม้คุณส่งมาเก็บกวาดหมูป่าที่เหลือเอง"
"ที่ดินก็เป็นฝ่ายคุณตัดออกไปเอง"
"เส้นก็เป็นฝ่ายคุณลากเอาเอง"
"ผลปรากฏว่าคนโดนหมูป่ารุม เลือดไหลเต็มพื้น คนที่ยังมีชีวิตก็ผวาอยู่ในกองไม้ท่อน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ส่วนคนที่ตายไปก็ยังถูกฝังอยู่ในหิมะ"
"คุณวิ่งมาเนี่ย ไม่ถามก่อนว่าคนช่วยออกมาแล้วหรือยัง"
"ไม่ดูสักหน่อยว่าคนเจ็บตายหรือยัง"
"ประโยคแรกดันถามว่าใครให้พวกเราเข้ามา?!"
"ผมหมายความว่าไงเนี่ย?!"
"ผมว่า ผู้อำนวยการที่คุณทำอยู่นี่ ก็แค่นั้นแหละ"
ประโยคนั้นเพิ่งจบลง
ไป๋อินและหม่ากั๋วจู้หลายคนที่อยู่ข้างๆ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความปลอดภัยไม่กี่คนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ตอนแรกยังถือปืนยืนอยู่ตรงนั้น พอได้ยินประโยคนี้ ต่างก็เหลือบตามองกันโดยไม่รู้ตัว
พวกเขามาช่วยคน
ผลปรากฏว่าคนยังไม่ทันได้หามออกไป บาดแผลยังคงเลือดไหล เจิ้งโชวเฉิงก็เล็งปากกระบอกปืนไปที่ทีมล่าสัตว์ผานกู่ก่อนแล้ว
กลิ่นมันไม่ชอบมาพากลจริงๆ
"ผู้อำนวยการเจิ้ง"
หลินเซิ่งลี่ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ปลายกระบอกปืนชี้ลง ไม่ได้ยกขึ้น น้ำเสียงก็ไม่ดัง: "ถ้าคุณอยากจะพูดถึงกฎเกณฑ์จริงๆ กลับไปเราค่อยว่ากันอย่างช้าๆ"
"ตอนนี้คนนอนอยู่ตรงนี้"
"คนเจ็บก็หดตัวอยู่ตรงนี้"
"หมูป่าเพิ่งถูกพวกเราตีแตกไป"