หลินเซิ่งลี่ปั่นสมองสุดขีด
เก่าหูยืนอยู่ที่เดิม เหมือนจะอึ้งไปด้วย
“หลิน...หลินสหาย”
เสียงของเก่าหูแหบแห้ง เหมือนคิดอยู่นานกว่าจะเอ่ยปาก “ผมเข้าไปพูดข้างในได้ไหม?”
หลินเซิ่งลี่มองเขา คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลี่ยงทางให้ “เข้ามาสิ”
เก่าหูก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในบ้าน
เขายืนอยู่ที่ขอบประตู ไม่เดินเข้าไปข้างใน
สายตามองไปรอบๆ ในบ้าน เตาไฟ เตียงอิฐ โต๊ะ ซี่โครงและน้ำแกงบนโต๊ะ เสิ่นมู่หัวที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง “หลินสหาย ผม...ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับคุณ”
หลินเซิ่งลี่ปิดประตู หันกลับมามองเขา
“พูดมา”
เก่าหูก้มหน้าลง มองหมวกในมือตัวเอง
นิ้วมือขยี้ที่ขอบหมวกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผ้าตรงนั้นขึ้นขน “สวี่เจียฮุยมาหาผมเมื่อวาน”
เขาเอ่ยปาก
พูดช้ามาก
เหมือนกำลังไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน หาวิธีสื่อสารที่จะดูสมเหตุสมผลที่สุด
“เขาบอกให้ผมจับตาดูที่โรงอาหาร มีอะไรผิดปกติก็ไปบอกเขา”
เก่าหูหยุดไปครู่หนึ่ง พูดต่อ “เขาบอกว่าจะไม่ทำตัวไม่ดีกับผม บอกว่าเขาเป็นคนจดคะแนน เพิ่มคะแนนแรงงานให้ผมได้”
“แล้วก็...เขาย้ำด้วย ให้ผมจับตาดูพวกคุณสองสามีภรรยาให้ดีๆ”
หลินเซิ่งลี่ไม่พูดอะไร ฟังอย่างเงียบๆ
เสิ่นมู่หัวก็เหมือนกัน
“ตอนนั้นผมบอกว่าขอคิดดูก่อน”
“จริงๆ ในใจผม ตอบตกลงไปแล้ว”
เก่าหูพูดมาถึงตรงนี้ ก็หยุดไปครู่หนึ่ง