“คนคนนี้......”
หลังจากเก่าหูจากไป เสิ่นมู่หัวเพิ่งเอ่ยปากขึ้นมา: “ไว้ใจได้ไหม?”
“ไม่แน่ใจ”
หลินเซิ่งลี่กลับไปยังตำแหน่งเดิม หยิบแป้งแผ่นขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ฉีกออก
“แล้วแกยัง......”
“ไม่สำคัญว่าจะไว้ใจได้หรือไม่”
หลินเซิ่งลี่นำแป้งแผ่นที่ฉีกแล้วจุ่มลงในน้ำแกง กัดหนึ่งคำ เคี้ยว แล้วกลืนลงคอ:
“ถ้าเขาจริงใจ ฉันก็ได้ตาเพิ่มอีกหนึ่งคู่”
“ถ้าเขาแสร้ง ข้อความที่เขานำกลับไป ก็คือสิ่งที่ฉันอยากให้สวี่เจียฮุยรู้”
เสิ่นมู่หัวมองเขา คิ้วขมวดเล็กน้อย: “แต่ถ้าเขาหลอกทั้งสองฝ่ายล่ะ?”
“แบบนั้นก็ยิ่งไม่ต้องกังวล”
น้ำเสียงของหลินเซิ่งลี่เรียบเฉยมาก: “คนที่หลอกทั้งสองฝ่าย ทำอะไรไม่สำเร็จหรอก”
เสิ่นมู่หัวเงียบไปครู่หนึ่ง ก้มหน้าลง มองน้ำแกงในชาม
บนผิวน้ำแกงมีน้ำมันลอยเป็นชั้นบาง ๆ สะท้อนแสงไฟจากเตาไฟ ระยิบระยับ
“ฉันไม่ได้ไม่ไว้ใจเขา”
หลังจากผ่านไปนาน เสิ่นมู่หัวจึงเอ่ยปาก: “ฉันแค่...... ตอนอยู่เมืองหลวง พวกลุง ๆ เหล่านั้น ที่เฝ้าดูฉันโตมา คบหากับพ่อฉันฉันท์พี่น้อง”
“พอมีเรื่องเกิดขึ้น ไม่มีใครมาสักคน”
“และก็...... ยังไงก็เถอะ สุดท้ายคนที่มาหา ก็เป็นคนแบบสวี่เจียฮุย เป็นคนแบบหวายกั๋วเหลียง”
“บางทีฉันก็แยกไม่ออก”
“ใครเป็นคนดี ใครเป็นคนเลว”
หลินเซิ่งลี่วางตะเกียบลง มองเธอ แล้วพูดอย่างจริงจัง: “แยกไม่ออกก็ไม่ต้องแยก แกแค่ต้องรู้ว่า ฉันกับแกเป็นพวกเดียวกัน เรามีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกันจริง ๆ”
“ไปไกล ๆ เลย!”