เกือบจะในเวลาเดียวกัน
ที่โรงอาหาร กลิ่นหอมก็ลอยไปไกลแล้ว
หม้อใหญ่หลายใบเปิดไฟพร้อมกัน กองกระดูกสูงเหมือนภูเขาเล็ก ๆ กำลังกลิ้งไปมาในน้ำเดือด
"พ่อครัว" หลายคนออกโรงทั้งหมด ช้อนเหล็กในมือคนพวกนั้นคนไปมาในหม้อ ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นจนใบหน้าเลือนลาง
เหล่าปัญญาชนที่ช่วยครัวยกชามใหญ่ ตักกระดูกที่ลวกแล้วขึ้นมา เปลี่ยนน้ำสะอาด ใส่ขิง ใส่เกลือ แล้วลงหม้อใหม่
กลิ่นหอมเล็ดลอดออกจากหน้าต่างและช่องประตูโรงอาหาร ลอยไปตามถนนดินไกลโข
ยังอีกเกือบชั่วโมงกว่าจะถึงเวลากินข้าว หน้าร้านอาหารก็ต่อคิวกันแล้ว
บางคนถือชามเคลือบ บางคนถือปิ่นโตอลูมิเนียม บางคนยกหม้อเล็ก ๆ มาเลย
เด็ก ๆ วิ่งเล่นไปมาในแถว ถูกผู้ใหญ่จับปลอกคอดึงกลับมา สงบได้ไม่ถึงสองวิก็วิ่งหนีอีก
"อย่าวิ่ง! วิ่งอีกเดี๋ยวไม่ให้กิน!"
"หนูแค่ดูหม้อ!"
"หม้อมีอะไรน่าดู!"
ในโรงอาหาร กระดูกตุ๋นได้ที่แล้ว
พ่อครัวที่ดูแลโรงอาหารเปิดฝาหม้อ ใช้ตะเกียบจิ้มเนื้อที่ติดกระดูก
ตะเกียบจิ้มเข้าไปได้เลย
"ใส่เกลือได้แล้ว!"
พร้อมกับเสียงตะโกนของเขา คนที่เฝ้าหน้ากระทะแต่ละใบก็หยิบกระปุกเกลือขึ้นมา โรยเกลือครั้งสุดท้ายลงในหม้อ แล้วคนให้เข้ากัน
ไม่นานนัก เสียงตะโกน "กินข้าวได้แล้ว——!" ก็ดังขึ้น
แถวก็พลุกพล่านขึ้นมาทันที
ชามซุปกระดูกถูกส่งออกมาทีละชาม ๆ