ผู้อำนวยการเจ้าเดินเข้าประตูมา ยังไม่ทันถอดหมวก สายตาก็กวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงบนกระดาษที่แผ่เรียงอยู่เต็มโต๊ะ
“นี่คือแผนที่เกี่ยวข้องกับจุดเกิดเหตุครั้งนี้”
หลินเซิ่งลี่กลอกตาแป๊บหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นทันที “นี่คือแผนที่เก่า ดูตรงนี้ เขตนี้เป็นของตำบลผานกู่”
“นี่คือแผนที่ใหม่ ส่วนนี้เป็นของป่าไม้พันกู่แล้ว”
“เมื่อวานเกิดเรื่องที่ตรงนี้”
“หลังจากที่พวกเราจัดการจูเสินได้แล้ว หมูป่าส่วนหนึ่งจากเขตนี้ก็หนีมาอยู่เขตนี้ นั่นแหละที่ทำให้เกิดเรื่องต่อเนื่องกันมา”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเขตพื้นที่กู้เหอ
ยศเท่ากับเจิ้งโชวเฉิง แต่ด้วยอำนาจหน้าที่ที่ต่างกัน เขาสามารถสอบสวนเจิ้งโชวเฉิงได้เต็มที่ หรือถึงขั้น...ควบคุมตัวไว้ชั่วคราว
ผู้อำนวยการเจ้าฟังที่หลินเซิ่งลี่พูด สายตาหรี่ลงเล็กน้อย แล้วเริ่มพิจารณาอย่างละเอียด
ดูแผนที่เก่าก่อน แล้วค่อยดูแผนที่ใหม่
ไม่ได้เอ่ยปากอะไร
แค่สายตาค่อยๆ ทอดลงไปตามแผ่นกระดาษทีละน้อย
หลินเซิ่งลี่เห็นว่าเขาดูมาถึงแผนที่แผ่นที่สามแล้ว ก็ชี้ไปที่จุดหนึ่งทันที
“ตรงนี้คือจุดที่ฝูงหมูป่าถอยร่นเมื่อวาน”
“ตัวที่โผล่ออกมาก่อน พุ่งเข้าจากร่องไม้ท่อน”
“ฝูงใหญ่ที่ตามหลังมา ก็เบียดกันเข้ามาตามทางลาดชัน”
“จุดนี้คือจุดที่มีคนตาย”
“ตรงนี้คือจุดที่มีผู้บาดเจ็บติดอยู่”
“เส้นนี้คือเส้นทางที่ทีมล่าสัตว์ผานกู่ของเราเข้าไป”
“ฝั่งนี้คือตำแหน่งที่ถอยไปอยู่หลังคันหิมะ”
กระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าซ้อนกัน
วงกลมสีแดงสองสามวง จุดดำสองสามจุด เส้นหมึกทับกัน ร่องรอยมันต่างไปทันที
ตอนแรกผู้อำนวยการเจ้ายังก้มหน้าดูอยู่
แต่ดูไปดูมา คิ้วก็เริ่มขมวดเข้าหากัน
คนจดบันทึกสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เผลอยื่นคอเข้าไปดูโดยไม่รู้ตัว
เหล่าหลี่ที่นั่งอยู่ฝั่งหน่วยรักษาความปลอดภัยยิ่งเผลอโน้มตัวไปครึ่งท่อน
“แผนที่นี้ ใครวาด?”
“ผม” หลินเซิ่งลี่ตอบทันควัน
“วาดเอง?”
“ครับ”
“มีคนอื่นยืนยันได้ไหม?” ผู้อำนวยการเจ้าถาม
“ไม่ว่าจะคนบาดเจ็บหรือคนช่วยเหลือ ยืนยันได้หมด อย่างน้อยก็หลายสิบคนที่เห็นภาพรวม ส่วนคนที่เห็นเหตุการณ์บางส่วนก็ยิ่งมีเยอะกว่า”
ผู้อำนวยการเจ้าฟังจบก็พยักหน้า แล้วจัดวางแผนที่ทั้งสองสามแผ่นใหม่
แผนที่เก่าอยู่ซ้าย
แผนที่ใหม่อยู่ขวา