"ไม่ใช่เซิ่งลี่พวกเขาทำอะไรไม่เข้าท่า"
"คือพวกเราใกล้ตายแล้ว พวกเขามาช่วยชีวิตต่างหาก"
สองประโยคนี้พุ่งเข้าห้องประชุม ทำให้ภายในห้องราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่หัว
เงียบสนิท
แม้แต่ปากกาของคนจดบันทึกที่อยู่ข้างๆ ก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ
คนงานที่พยุงผู้บาดเจ็บเข้ามา หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ หน้าซีดเซียว ริมฝีปากไร้เลือด แต่แววตากลับมุ่งมั่น
เขายืนแทบไม่ไหว แต่ก็ยังฝืนกาย พยุงตัวเองก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่งในห้อง
"นั่งก่อนสิ"
คนที่พยุงเขาอยู่ข้างๆ รีบดึงแขนไว้
"ฉันไม่นั่ง"
คนงานคนนั้นกัดฟัน แขนสั่นเทิ้ม เจ็บจนหน้ากระตุก แต่ก็ยังพูดออกมาอย่างแข็งกร้าว:
"วันนี้ถ้าฉันไม่มา แล้วเรื่องนี้ถูกบิดเบือน ฉันกลัวว่าคืนนี้ฉันจะนอนไม่หลับ"
"เหล่าเฉิน!?"
เจิ้งโชวเฉิงสีหน้าหม่นลงทันที หันไปตะคอกที่หน้าประตูเสียงต่ำ: "ใครให้พวกคุณเอาผู้บาดเจ็บมานี่? สภาพเขาแบบนี้เหมาะจะลุกจากเตียงเหรอ?"
ไม่มีใครตอบ
คนงานสองคนที่พยุงผู้บาดเจ็บอยู่หน้าประตู สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก
หนึ่งในนั้นฝืนพูดออกมา: "เขาบังคับจะมาเอง"
"หุบปาก!"
เจิ้งโชวเฉิงชี้หน้าเขา ความโกรธแทบระเบิด: "เขาทำเรื่องงี่เง่า พวกคุณก็จะตามไปด้วยเหรอ!?"
"ผู้อำนวยการเจิ้ง"
ผู้บาดเจ็บคนนั้นกลั้นความเจ็บ ปักหลักพิงกรอบประตู ใบหน้าซีดเผือด แต่กลับเร่งเสียงให้ดังขึ้น: "อย่าไปโวยวายใส่พวกเขาเลย"
"วันนี้ฉันสมัครใจมาเอง"
"ฉันแค่อยากจะพูดให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น"
"นาย..."
"อย่าเพิ่งขัดฉัน"
ผู้บาดเจ็บจ้องเจิ้งโชวเฉิงเขม็ง หายใจหอบจนแน่น แต่ยังพูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ:
"เมื่อเช้าวานนี้ ตอนที่พวกเราไปเก็บกวาดหมูป่าที่เหลือ ด้านข้างไม่มีใครเดินตรวจเลย"
"หมูป่าหลายฝูงมันบุกเข้ามาได้ยังไง ตอนแรกพวกเราไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ"
"กว่าจะรู้ว่าไม่ปกติ หมูป่าก็รุมล้อมจนถึงกองไม้ท่อนแล้ว"
"ยิงไปสองนัด ไม่โดน"
"ผู้คนก็แตกตื่น"
"บางคนอยากจะพุ่งไปทางซ้าย บางคนอยากจะปีนขึ้นไหล่เขา ยังมีคนที่หดตัวอยู่หลังไม้ซุงเอาแต่ด่าแม่"
"กองกำลังของเราเอง ก่อนที่เซิ่งลี่พวกเขาจะมาถึง ก็แตกฮือกันเป็นโจ๊กแล้ว"
พูดมาถึงตรงนี้ ลำคอของเขากลอกขึ้นลง เหมือนกำลังกลั้นความขมขื่นไว้
ในห้องยังคงเงียบ