"ใช่"
เหล่าหลี่คิดอยู่นิดหนึ่ง กลัวว่าจะถูกเข้าใจผิด จึงอธิบายเสริมอีกประโยคว่า "จริงๆ แล้วผมคิดว่าเรื่องนี้เป็นการกระทำที่ถูกต้อง"
"เพิ่งเจอเรื่องแบบนั้นมา จิตใจของคนบาดเจ็บย่อมตึงเครียดมาก อาจจะตกใจแล้วยิงปืนมั่วได้ทุกเมื่อ"
"ถ้าเป็นแบบนั้น ก็อาจมีคนบาดเจ็บหรือตายเพิ่มอีก"
"ถ้าผมอยู่ในตำแหน่งนั้น ผมก็จะทำแบบเดียวกัน..."
"ผมไม่ได้สงสัยตรงนั้น... ช่างเถอะ ใครเก็บปืนไป? ใครเป็นคนเสนอ?" พอผู้อำนวยการเจ้าฟังถึงตรงนี้ ก็เข้าใจเป็นส่วนใหญ่แล้วว่าการทำแบบนี้ไม่มีปัญหาอะไร จึงไม่คิดจะจู้จี้ต่อ เปลี่ยนเรื่องไปถามคำถามถัดไปทันที
"น่าจะเป็นพวกเขาตกลงกันเอง"
"ก่อนหน้านี้มีการบันทึกไว้ไหม?" ผู้อำนวยการเจ้ายังคิดว่านี่เป็นข้อมูลสำคัญ
"บันทึกไว้แล้ว" เหล่าหลี่ตอบทันที
"อืม ต่อไป"
"ต่อจากนั้นก็ลากคนออกมา ฝูงหมูป่าแตกกันแล้ว คนก็ถูกควบคุมไว้ได้พอประมาณ จากนั้นผู้อำนวยการเจิ้งก็มาถึง"
"ตอนที่เขามาถึง สถานการณ์ในที่เกิดเหตุก็ไม่ได้วุ่นวายเต็มที่แล้ว"
"แน่ใจนะ?" ผู้อำนวยการเจ้าถามอีกครั้ง
"แน่ใจ"
เหล่าหลี่พยักหน้าทันที "ข้อมูลก่อนหน้านี้เป็นฉันที่สอบถามจากคนบาดเจ็บและสมาชิกทีมล่าสัตว์มา ส่วนจากตรงนี้ไป เป็นภาพที่เราเห็นหลังจากไปถึงที่เกิดเหตุแล้ว"
"ตอนที่ไปที่เกิดเหตุ เป็นผมที่รับผิดชอบ"
ผู้อำนวยการเจ้าพยักหน้า แล้วชี้ไปที่เจิ้งโชวเฉิงถามว่า "แล้วที่เขามาถึง พูดอะไรเป็นอย่างแรก?"
หางตาของเหล่าหลี่กระตุกเล็กน้อย น้ำเสียงก็แข็งขึ้นตามไปด้วย "ถามก่อนว่าทีมล่าสัตว์ผานกู่ ใครให้พวกคุณเข้ามา บอกว่าพวกเขาล้ำเขตก่อน"
"แม้ในระหว่างการพูดคุย หัวหน้าทีมหลินเซิ่งลี่จะเตือนเขาหลายครั้งว่ามีคนบาดเจ็บ มีคนตาย แต่เขาก็ไม่สนใจคำเตือน ยังคงใช้คำพูดโจมตีหัวหน้าทีมหลินเซิ่งลี่และคนอื่นๆ ต่อ จนกระทั่งมีคนบาดเจ็บทนไม่ไหว ตะโกนเตือนเสียงดัง เขาถึงได้..."
เพราะก่อนหน้านี้พูดถึงเรื่องนี้ไปแล้ว ท่าทีของคนในที่นั้นจึงไม่ได้ตกใจมากนัก แค่ดูหมิ่นเจิ้งโชวเฉิงเล็กน้อย
แต่เจิ้งโชวเฉิงไม่เหมือนคนอื่น มือของเขากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด