“ดูสิ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้บาดเจ็บ!”
มองดูภรรยาที่วนเวียนรอบตัวเองอยู่ หลินเซิ่งลี่พูดอย่างจนใจ “ฉันไม่ได้บาดเจ็บจริง ๆ นะ”
ก็ไม่แปลกที่เขาจะรู้สึกจนใจขนาดนี้
ในห้องที่หนาวขนาดนี้ เธอก็รวบรูดเสื้อบนของเขาออกหมดเลย
ยังไม่ทันที่เสียงของเขาจะจบลง เสิ่นมู่หัวก็เอื้อมมือมาเริ่มถอดกางเกงของหลินเซิ่งลี่
หลินเซิ่งลี่รีบเอื้อมมือไปดึงเอวกางเกงไว้ “เฮ้ย ๆ ๆ... นี่เธอจะทำอะไร...”
“ปล่อยมือ!”
เสิ่นมู่หัวเงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำ แต่เสียงกลับดุมาก
“ฉัน... ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะ...”
“ความสัมพันธ์ขนาดนี้ ฉันยังดูไม่ได้เหรอ?!”
เสิ่นมู่หัวปัดมือเขาออกแรง ๆ แล้วดึงลงมาแรง ๆ
กางเกงก็หลุดลงมา
หลินเซิ่งลี่ยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งตัวเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว อากาศหนาวเย็นทำให้เขาสั่นสะท้าน
แต่ข้างหน้ายืนนางงามคนหนึ่งอยู่ หรือจะเป็นภรรยาตัวเองอีก หนุ่มเลือดร้อนอย่างเขาจะทนไหวได้อย่างไร
แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดส่ายไปมา
เสิ่นมู่หัวหมุนตัวเขาไปมา
ตั้งแต่หน้าอกไปจนถึงหลัง แขนจนถึงขา ตรวจดูอย่างละเอียด
จนมั่นใจว่าทั่วร่างกายนอกจากไหล่ขวาที่มีรอยฟกช้ำใหญ่จุดหนึ่ง หลังอีกสองสามรอยถลอก ซึ่งน่าจะถลอกผ่านเสื้อมา ไม่รุนแรงอะไร เธอจึงถอนหายใจยาว ๆ
ทั้งตัวเหมือนถูกสูบพลังออกไปหมด ไหล่ทรุดลงทันที