หลายคนหันกลับไปมอง เลขาธิการซุนไม่รู้ว่าไปตอนไหน มารับอีกแล้ว
เห็นสายตาพวกเขา เขาก็ไม่เขิน แค่ยิ้มแล้วชี้ไปที่หมูป่าบนพื้น:
"เมื่อกี้โกรธจนหัวหมุน ลืมเก็บหมูป่าตัวนี้ไป"
"พวกนายทำต่อได้เลย!"
เลขาธิการซุนพูดพลางให้คนสองสามคนรีบดึงหมูป่าตัวนั้นไป
ระหว่างสั่งก็พูดไปด้วย: "เนื้อแบบนี้ วางไว้ข้างนอกไม่ได้นะ ไม่งั้นตอนกลางคืนหมาป่าต้องมากัดแน่"
"กว่าจะได้เนื้อมา ใช้ได้หลายวันเลย"
"เสียดายไม่ได้!"
"พวกนายรีบดึงให้ฉันหน่อย"
อารมณ์ถูกตัดกลางคัน เสิ่นมู่หัวก็เย็นลงบ้าง
ความตั้งใจที่จะรื้อเสื้อผ้าหลินเซิ่งลี่ ใต้สายตาคนมากมายแบบนี้ ก็ถูกกดลงไปอย่างฝืนใจ
"เอ่อ ขาลื้อจ้าว งั้นตอนนี้พาพวกเราไปดูบ้านก่อนได้ไหม ดึกขนาดนี้ พวกเราต้องรีบก่อไฟอะไรด้วย ไม่งั้นคืนนี้ไม่มีที่อยู่เอานะ"
พอได้ยินคำพูดหลินเซิ่งลี่ เจ้าเต๋อเมาก็รีบพยักหน้า: "ได้! ตามฉันมา!"
เจ้าเต๋อเมาพูดจบ ก็นำหลินเซิ่งลี่และเสิ่นมู่หัวไปทางทิศตะวันออก
นักศึกษาหญิงหลายคนก็ตามไปด้วย เตรียมจะจำประตูบ้าน
เดี๋ยวจะได้ช่วยขนของอะไรต่อ
หลินเซิ่งลี่ออกไปล่าหมูป่าตัวหนึ่งกลับมาทั้งตัว เหนื่อยแน่นอน
พวกเธอไม่คิดให้พี่ชายที่ดีแบบนี้ แถมต้องขนกระเป๋าต่ออีก...
"นายต้องการห้องนี้ใช่ไหม?"