"เจี้ยนเช่อ..."
สวี่เจียฮุยพูดกับเพื่อนร่วมห้องชั่วคราวทันทีที่เดินเข้าห้อง
"ผมเห็น..."
หลิวเจี้ยนเช่อ นั่งอยู่ข้างเตียงอิฐ ถือถ้วยชาอยู่ในมือ น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนพูดถึงอากาศวันนี้ว่า
"เลขาธิการซุนชมเขาต่อหน้าทุกคน หวายกั๋วเหลียงถูกตีแล้วยังต้องเขียนรายงานตรวจสอบ พวกเขาได้ห้อง แล้วยังมีนักศึกษาหญิงช่วยขนกระเป๋าให้อีก"
หลิวเจี้ยนเช่อพูดพลางวางถ้วยชาลง เงยหน้ามองสวี่เจียฮุย "นายคิดว่าทำไมล่ะ?"
สวี่เจียฮุยตะลึงไปครู่หนึ่ง "เพราะ...เพราะเขายิงหมูป่าได้ตัวนึง?"
"ไม่"
หลิวเจี้ยนเช่อส่ายหัว "เพราะเขาทำในสิ่งที่เลขาธิการซุนต้องการมากที่สุด"
"การผลิตใหญ่ฤดูหนาว คนเป็นพันรอเนื้อกิน"
"หวายกั๋วเหลียงทำไม่ได้ คนอื่นก็ทำไม่ได้ เราไม่มีใครทำได้"
"หลินเซิ่งลี่ทำได้"
"แต่แค่ตัวเดียว..."
สวี่เจียฮุยพูดยังไม่ทันจบ หลิวเจี้ยนเช่อก็ตัดบท "นายลองคิดให้ดีๆ อย่าให้ความโกรธครอบงำ!"
สวี่เจียฮุยตะลึงไป
แต่ไม่นานก็เหมือนจะเข้าใจอะไรได้
"ความสามารถ?!"
"ใช่ ความสามารถในการล่า เขาใช้มีดจัดการได้ตัวหนึ่ง ก็จัดการตัวที่สอง สามได้ ถ้าฝึกหน่อย อาจใช้ปืนจัดการตัวที่สิบ ยี่สิบได้..."
หลิวเจี้ยนเช่อมองสวี่เจียฮุย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "เพราะงั้นเลขาธิการซุนถึงปกป้องเขา"
"เพราะงั้นนักศึกษาหญิงพวกนั้นถึงเข้าข้างเขา"
"เพราะงั้นหวายกั๋วเหลียงถูกตี ก็ไม่มีใครพูดแทนเขา"