"กฎคือกฎ เธอคือเธอ"
ชายวัยกลางคนผลักลูกคิดออกไปข้างๆ:
"วันนี้เธอล่าหมีตั๊วให้คอมมูนได้มา ซากเนื้อสดสามร้อยจินยังไม่หมด"
"ฉันเก่าโจวอยู่ร้านสหกรณ์นี้มาสิบกว่าปีแล้ว ที่ชื่นชมที่สุดคือคนมีฝีมือ"
"อีกอย่าง น้ำดีหมีของเธอถึงวันนี้ไม่ขาย ต่อไปก็ต้องขายให้ร้านสหกรณ์อยู่ดี ตอนนั้นฉันก็ต้องคิดเงินให้เธออยู่แล้ว!"
หลินเซิ่งลี่ไม่ได้ตอบเรื่องนั้น แต่หยิบเงินออกมาจากกระเป๋า นับสองหยวนห้า เหมาวางบนเคาน์เตอร์
"ขอบใจ"
"ขอบใจอะไร"
เก่าโจวไม่ถือสาความเย็นชาของหลินเซิ่งลี่ ห่อเงินไว้ เก็บลงลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ แล้วเอาของพวกนั้นห่อด้วยกระดาษน้ำมัน มัดด้วยเชือกกระดาษให้แน่น ส่งให้หลินเซิ่งลี่:
"ต่อไปมีของดีๆ อย่าลืมนึกถึงร้านสหกรณ์เราก่อนล่ะ"
"แน่นอน ถ้าอยากขาย รีบมาทันที"
หลินเซิ่งลี่รับของ พูดหนึ่งคำ แล้วหันหลังเดินออกไป
"ฮ่าๆ ตอนนั้นฉันจะให้ราคาสูงสุดให้เธอแน่" เก่าโจวหัวเราะร่วน
ไม่รู้ว่าฟังไม่เข้าใจจริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ
และในตอนนี้
มุมหนึ่งของโรงอาหาร
หูอี้จ้าวที่เพิ่งเลิกงาน เตรียมจะสูบบุหรี่พักผ่อน จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นข้างหู:
"พี่หู"
หูอี้จ้าวหันไปมองโดยสัญชาตญาณ สวี่เจียฮุยโผล่มาเมื่อไหร่ไม่รู้
อาจจะเดินออกมาจากเงามุมกำแพง
หูอี้จ้าวตื่นตัวขึ้นมาทันที
"สวี่... สวี่สหาย?"