โจวเยว่ฉินถือชามไว้ ดื่มน้ำอีกอึก
หลินเซิ่งลี่เดินอ้อมเธอไป ไปอยู่ตรงเตาแล้ว
เสิ่นมู่หัวเพิ่งจะเก็บไก่ป่าตัวนั้นอยู่
ไก่ถอนขนแล้ว ผ่าท้องควักไส้ทำความสะอาดหมดจด วางอยู่ในชามเคลือบใบหนึ่ง
บนตัวไก่ยังมีขนอ่อนๆ เล็กๆ ที่ถอนไม่เกลี้ยง มองดูพวกนั้นก็รู้ว่าเธอกำลังใช้นิ้วดึงออกทีละเส้นๆ
"ทำได้ดีนี่!"
หลินเซิ่งลี่นั่งยองๆ ลงไป ดูไก่ตัวนั้นแล้วอดชมไม่ได้
ไก่ตัวนี้ เก็บกวาดได้สะอาดจริงๆ
ถึงจะดูออกว่าฝีมือยังไม่ชำนาญ หนังไก่มีรอยน้ำร้อนลวกเกินไปอยู่หนึ่งสองจุด ขนใต้ปีกยังมีที่หลงเหลืออยู่อีกไม่น้อย
แต่ก็ดีกว่าที่หลินเซิ่งลี่คิดไว้มาก
หลายคนที่ทำอาหารมาครึ่งชีวิต ก็แค่ระดับนี้
"ยังไม่ชำนาญเท่าไร"
เสิ่นมู่หัวพูดด้วยความเขินอาย "ขนเยอะต้องค่อยๆ ดึงทีละเส้น..."
"ดีมากแล้วล่ะ"
พอพูดจบ หลินเซิ่งลี่ก็ลงมือช่วยทันที
เสิ่นมู่หัวก็ย่อตัวลงไปอีกครั้ง ดึงขนอ่อนต่อไป
แค่ปลายหูแดงๆ นิดหน่อย
"เสี่ยวฉิน"
หลินเซิ่งลี่พูดขึ้นมาเฉยๆ ดึงความสนใจของโจวเยว่ฉินไปได้
"หื้ม?"
"อยู่กินข้าวเถอะ เราจะตุ๋นไก่กัน"
โจวเยว่ฉินงงไปครู่หนึ่ง
เธอคิดจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ
แต่พอมองไก่ป่าตัวนี้ แล้วคิดอีกที วันนี้ตัวเองก็ทำงานมาไม่น้อย กินอะไรบ้างล่ะก็แค่ข้าวโพดหยาบๆ นี่ เธอก็พูดคำปฏิเสธไม่ออกเลยจริงๆ