"นั่นคือต้นเบิร์ชสินะ"
หลินเซิ่งลี่มองตามทิศทางที่เธอชี้ไป "แถวต้าซิงอันหลิงมีเยอะมาก พอถึงกู้เหอแล้ว เต็มภูเขาไปหมด"
"จริงเหรอ?"
"จริงสิ"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า "พอถึงที่หมาย ฉันจะพาเธอไปดูในป่า"
"ได้สิ"
เสิ่นมู่หัวหันหน้ามองหลินเซิ่งลี่ ดวงตาคดโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
แสงนอกหน้าต่างเริ่มมืดลงเรื่อยๆ
ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
ไฟในตู้โดยสารสว่างขึ้นไม่กี่ดวง สีเหลืองหม่นๆ ชวนให้รู้สึกอึดอัด
เสิ่นมู่หัวพิงไหล่หลินเซิ่งลี่ ค่อยๆ หลับตาลง
เธอสัมผัสได้ว่ามือของหลินเซิ่งลี่กุมมือเธอไว้ตลอด ความอบอุ่นจากฝ่ามือส่งผ่านผิวหนังเข้ามา รู้สึกดีมาก ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจ
รถไฟโยกโคลงเคลงไปเรื่อยๆ เหมือนเปลขนาดใหญ่
สติของเสิ่นมู่หัวค่อยๆ เลือนราง การหายใจก็สม่ำเสมอขึ้น
หลินเซิ่งลี่ก็เป็นเช่นเดียวกัน
บริเวณรอยต่อของตู้โดยสารที่อยู่ไม่ไกล
สวี่เจียฮุยจ้องมองคนทั้งสองที่กำลังพิงกันอยู่ด้วยสายตาอาฆาต แล้วยกเหล้าขาวคุณภาพต่ำในมือขึ้นดื่มอึกหนึ่ง
ไม่รู้ว่ามันผสมอะไรมาหรือเปล่า แต่รู้สึกเผ็ดมาก
เผ็ดจนเขาขมวดคิ้ว
แต่เขากลับดื่มติดต่อกันทีละอึก
เหมือนจะกลืนความอึดอัดทั้งหมดลงไป
"ไอ้หนุ่ม! ดื่มแก้เซงคนเดียวเหรอ?"
ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังมา
สวี่เจียฮุยเงยหน้ามอง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับพวกเขาคนหนึ่ง กำขวดเหล้าอยู่ในมือ แล้วนั่งยองๆ ลงมา
"คุณคือ..."
"หลิวเจี้ยนเช่อ ไปเป็นนักศึกษารับการปฏิวัติที่ตำบลผานกู่เหมือนกัน ฉันได้ยินพวกเขาว่า คุณก็เหมือนกัน"
หลิวเจี้ยนเช่อพูดพลางยื่นมือออกไป "แต่ฉันไม่เหมือนพวกคุณนะ ฉันเป็นคนเกิดที่มังกร ควรจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมแถวนั้นได้ง่ายกว่าพวกคุณ"
"คนมังกร?"
สวี่เจียฮุยยื่นมือไปจับมือเขา "สวี่เจียฮุย"
"ดูหน้าตาคุณไม่สบอารมณ์แบบนี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"
หลิวเจี้ยนเช่อพูดพลางนั่งยองๆ ลงข้างๆ เขา ชนขวดเหล้าเบาๆ แล้วทำท่าทางจริงจัง