“นั่นมันกวางโร”
หลินเซิ่งลี่หันไปมองตามเช่นกัน
ชาติก่อน เขาอยู่แถวกู้เหอเนี่ย คลุกคลีกับพรานท้องถิ่นอยู่หลายปี ต่อมาพวกรัสเซียล่มสลาย ก็ยังถูกคนหลอกไปอยู่ตะวันออกไกลอีกหลายปี
เรื่องสัตว์ป่าพวกนี้ เขารู้แจ้งแทงตลอด
เจ้าตัวเล็กๆ บนหิมะขอบป่าตั้งสิบกว่าตัวนั้น ต่อให้ไม่ดูให้ดีก็รู้ว่าต้องเป็นกวางโรโง่ๆ แน่นอน
นอกจากพวกมันแล้ว ยังจะมีอะไรที่อยู่ในหิมะแล้วอยากรู้อยากเห็นมองซ้ายมองขวาแบบนี้ได้อีก?
“กวางโรเหรอ?”
โจวเยว่ฉินตาเป็นประกาย: “คือๆ นั่นอะไรน่ะ? ฉันเคยเห็นในหนังสือ!”
“หน้าตาคล้ายกวาง ไอ้กวางโรโง่ๆ น่ะ”
หลินเซิ่งลี่มองโจวเยว่ฉิน: “ทางตะวันออกเฉียงเหนือเรียกกันแบบนี้ เหมือนเธอเลย”
“กวางโรโง่ๆ?”
นักศึกษาหญิงผมสั้นเริ่มสนใจ: “ทำไมถึงเรียกว่ากวางโรโง่ๆ ล่ะ? พวกมันโง่มากเหรอ? แล้วเหมือนเสี่ยวฉินยังไง?”
“พี่ใหญ่ นี่เธอกำลังโจมตี! เธอกำลังโจมตีฉันอยู่นะ!”
“โง่สิ พวกนี้โง่สุดๆ เลย”
หลินเซิ่งลี่เริ่มอธิบายอย่างออกรส: “พวกมันอยากรู้อยากเห็นมาก มากจนเกินเหตุ”
“ไปเจอมันในป่า แค่ตะโกนเรียกมัน มันก็ไม่วิ่งหนีแล้ว ยืนมองเธออยู่ตรงนั้น”
“เธอเอาท่อนไม้เคาะพื้น มันก็จะวิ่งเข้ามาดูว่าเธอเคาะอะไร”
“ถ้าเธอแอบซ่อน มันจะหันกลับมาหาเธอ หาไม่เจอ มันก็จะร้อนใจ”
“......”
“โง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หลี่เสี่ยวหย่าอดพูดออกมาไม่ได้
“ยังมีที่โง่กว่านั้นอีก”
หลินเซิ่งลี่ยิ้มแล้วพูด: “ตอนหน้าหนาว มันวิ่งเหนื่อยๆ จะเอาหัวมุดเข้าไปในหิมะ ทิ้งก้นไว้ข้างนอก คิดว่าตัวเองซ่อนเก่งแล้ว”
“......”
นักศึกษาหญิงหลายคนมองหน้ากัน
“นี่มัน......ไม่ใช่การหลอกตัวเองหรือไง?”