"อีกอย่างหนึ่ง เนื่องด้วยครั้งนี้มีส่วนร่วมอย่างยิ่งใหญ่ ทีมล่าสัตว์ผานกู่จะได้รับเชิญให้ไปรายงานผลงานตามสถานที่ต่างๆ ทั่วจังหวัดภายในสองปีข้างหน้า โดยแต่ละครั้งจะมีการจ่ายเบี้ยเลี้ยง"
ในความเป็นจริง ก็อย่างที่บางคนคาดเดาไว้ หลังจากหยุดไปครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าพิธีมอบรางวัลจบลงแล้ว ผู้นำเขตคนนั้นก็อ่านต่อไป
พอสองประโยคนี้ออกมา คนข้างล่างยังไม่ทันได้ตั้งตัว พวกผู้นำที่มามุงดู เป็นกลุ่มแรกที่แตกตื่นกันเล็กๆ
"ไปรายงานผลงาน?! ทั้งจังหวัด?!"
"ยังมีเบี้ยเลี้ยงอีก?!"
"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ไปรายงานผลงานข้างนอก..."
อันที่จริง พูดตรงๆ ก็คือ มันคือการเที่ยวงานรัฐ ยังมีเบี้ยเลี้ยง ได้ไปตามที่ต่างๆ อธิบายให้คนท้องถิ่นฟังว่าครั้งนี้พวกเขามีความดีความชอบอะไรบ้าง ค้นพบยังไง ทำยังไง
แค่นี้ก็ได้เงินแล้ว
แล้วยังจะได้รับการต้อนรับอย่างดีจากคนท้องถิ่นอีกด้วย
แค่คิด ก็มีคนหลายคนแสดงสีหน้าอิจฉาออกมา
ไม่นาน ฝูงชนก็ค่อยๆ เข้าใจความหมายในนั้น
หยูชุ่นที่เพิ่งเดินลงจากเวที อ้าปากค้าง อยู่นานเลยไม่หุบ
เจ้าชิ่งซานเอานิ้วหัวแม่มือถูไปมาที่ขอบกางเกงสองที หัวถึงจะเชิดขึ้น แต่กิจวัตรที่มือไม่เคยหยุดเลย
พวกเขาไม่คิดมาก่อนจริงๆ ว่าจะมีผลประโยชน์แบบนี้ด้วย
พูดตามตรง สองคนนี้ ที่ที่ไปไกลที่สุดในชีวิต ก็แค่เทศมณฑลฮูหม่า เทศมณฑลมั่วเหอที่อยู่ใกล้ๆ
ไกลกว่านั้นไม่เคยไปจริงๆ
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าออกไปจากป่าแถวนี้แล้ว จะเป็นแบบไหน
แต่ตอนนี้......
"อีกอย่างหนึ่งคือ"
ไม่ทันให้พวกเขาตั้งตัว ผู้นำพลิกกระดาษไปอีกหน้า น้ำเสียงก็ดังขึ้นอีก:
"ทีมล่าสัตว์ผานกู่ทั้งทีม ได้รับเงินรางวัลพิเศษผลงานดีเด่น รวมสามพันหกร้อยหยวน โดยรวมรางวัลระดับจังหวัด เขต และเทศมณฑล"
"เงินจำนวนนี้ ให้ทีมภายในปรึกษาหารือกันจัดสรรเอง"
ประโยคนี้ลงไป ข้างล่างแตกฮือจริงๆ
"สามพันหกร้อย?!"
"ว่าน่าเท่าไหร่?!"
"แม่เจ้า สามพันหกร้อย!!!"
"ฉันทำงานสิบปียังไม่ได้เท่านี้!!"
"บ้า เขายี่สิบปียังไม่ได้"
"เขาเอาชีวิตไปแลกมา นายจะอิจฉาอะไร!"
"ฉันไม่ได้อิจฉานะ ฉันอิจฉาต่างหาก!!"
ข้างหน้าแถวแรก สี่คนนั้นแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง
หยูชุ่นชัดที่สุด