“ผิดระเบียบ?!"
ผู้อำนวยการเฉินหัวเราะเย็นๆ ดึงแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ฟึ่บ! แล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังฉาด:
"ถ้าแกเก่งพอจะพาคนเข้าป่าได้ ฉันถอนคำสั่งตอนนี้เลย"
"คนเก่งมีเยอะแยะ อย่างเฉาเหล่าในโรงอาหาร สามชั่วอายุคนเป็นยอดนักล่า ก่อนหน้านี้เวลาป่าไม้เราจะเก็บตัวอย่างก็ใช้เขา ลาพักร้อนให้หนึ่งเดือนก็พอ..."
ตาสามเหลี่ยมถึงจะรู้สึกมีพิรุธ แต่ก็ยังฝืนทนพูดต่อไป
"เหรอ? งั้นให้เขาไปจัดการเรื่องเจ้าหมูป่าซิ ให้ฉันดูหน่อย"
ผู้อำนวยการเฉินชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะ: "เผื่อแกจะได้ไปอธิบายที่กรมประจำจังหวัดด้วยว่าทำไมแกถึงค้านการแต่งตั้งของกรม"
"ดูซิว่าเขาจะเห็นด้วยไหม!"
คำพูดนี้ทำให้แทบทุกคนหันไปมองเอกสารบนโต๊ะพร้อมกัน
กรมประจำจังหวัด?!
อะไรกัน?!
เรื่องนี้ไปถึงระดับจังหวัดด้วยเหรอ?!
ตาสามเหลี่ยมมองเอกสารสองชิ้นบนโต๊ะ รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างจังสองครั้ง
ในวินาทีนั้น เขายืนนิ่ง มือยังเกาะพนักเก้าอี้ เส้นเลือดที่คอปูดขึ้นมา
เขามองดูหนังสือมอบหมาย แล้วมองเอกสารแดงสองฉบับ ลูกกระเดือกกลิ้งไปมา ริมฝีปากขยับ
แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
คนสองสามคนที่อยู่ข้างๆ ต่างหันหน้าหนี
นิ้วของตาสามเหลี่ยมกำพนักเก้าอี้แน่น แล้วค่อยๆ คลายออก นั่งลงกับที่
ไม่มีใครพูดแทนเขา
ไม่มีใครช่วยต่อบทสนทนาให้เขาอีก
คนที่อยู่ข้างโต๊ะซึ่งเมื่อกี้ยังส่งเสียงตามเขา ตอนนี้ยืนก็ไม่ใช่ นั่งก็ไม่เชิง หน้าซีดเซียวกันทุกคน
"พอได้แล้ว" ผู้อำนวยการเฉินไม่แม้แต่จะมองตาสามเหลี่ยมอีก ยกมือดันหนังสือมอบหมายไปข้างหน้า: "พูดกันจบแล้ว"
"ถ้าพวกแกไม่มีอะไรจะพูด ก็เลิกประชุม"
ทุกคนที่อยู่รอบโต๊ะขยับตัวทันที
บางคนหยิบหมวก บางคนคว้าสมุด บางคนหันหลังเดินออกไป ต่างคนต่างรีบ
เหล่าหลี่เดินผ่านตาสามเหลี่ยมไป ชะงักไปครึ่งก้าว ก้มหน้ามองอีกฝ่าย แล้วสูดจมูก "หนุ่มๆ เนอะ หลับได้ทุกที่ หลับไปเลย"
พูดจบ เหล่าหลี่ก็ถือสมุดเดินออกไป
ตาสามเหลี่ยมไม่เงยหน้า
ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย
แค่ดวงตาที่ไม่รู้ว่าหลับตาลงตั้งแต่เมื่อไหร่