"พี่สะใภ้ทำอะไรน่ะ? หนาว!"
ลมหนาวพัดวูบเข้ามา ทำเอาเปลวเทียนในห้องสั่นไหว โจวเยว่ฉินหดคอเล็กน้อย
เสิ่นมู่หัวไม่สนใจเธอ มองออกไปนอกช่องประตู
ข้างนอกมืดสนิท หิมะยังคงโปรยปราย มองไม่เห็นอะไรเลย
ถนนดินโล่งว่างเปล่า แม้แต่เงาคนก็ไม่มี
เสิ่นมู่หัวจ้องถนนดินสายนั้นอยู่นาน ในที่สุดก็ค่อยๆ ปิดหน้าต่างลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"พี่สะใภ้ เห็นอะไรหรือเปล่า?"
"ไม่มีอะไร"
เสิ่นมู่หัวส่ายหน้า เดินกลับไปนั่งที่ข้างเตียง "อาจจะ... ฉันมองผิดไปเอง"
เธอก้มหน้าลง วางชามในมือลงบนโต๊ะ
น้ำในชามเย็นสนิทแล้ว ไม่ได้แตะแม้แต่อึกเดียว
โจวเยว่ฉินและนักศึกษาหญิงผมสั้นสบตากัน ต่างคนต่างเงียบ
หลี่เสี่ยวหย่าถอนหายใจเบาๆ เอาผ้าห่มคลุมให้เสิ่นมู่หัว
อีกด้านหนึ่ง
หลินเซิ่งลี่ลากแคร่เลื่อน เดินบนถนนดินไปประมาณสิบนาที
ตำบลผานกู่ไม่ใหญ่ เดินจากหัวตะวันออกถึงตะวันตกก็แค่ยี่สิบนาที
บ้านของเลขาธิการพรรคอยู่ทางตะวันตกของตำบล ติดกับทิศทางของสถานีไม้
เป็นบ้านโครงสร้างอิฐไม้ ใช้อิฐสีเทาเก่า มีขนาดใหญ่กว่าบ้านรอบข้าง และดูเก่าแก่มากกว่า
หน้าประตูมีเสาไฟฟ้าตั้งอยู่ บนนั้นแขวนลำโพงขนาดใหญ่
หลินเซิ่งลี่หยุดที่หน้าประตู วางแคร่เลื่อนไว้ข้างทาง
เขาก้มลงมองตัวเอง