หลินเซิ่งลี่มองปฏิกิริยาของเลขาธิการซุนด้วยความแปลกใจ
รุนแรงกว่าที่เขาคิดไว้มาก
แต่แบบนี้แหละดี!
ยิ่งรุนแรงเท่าไหร่ ก็ยิ่งจัดการเรื่องต่อไปได้ง่ายขึ้นเท่านั้น
รอจนเลขาธิการซุนตะโกนจนหนำใจแล้ว หลินเซิ่งลี่ถึงได้พยักหน้าอย่างมั่นใจ:
“ครับ”
“ผมจัดการเอง!”
“ผมไม่ได้เก่งอะไรเป็นพิเศษ แค่มีแรง แล้วก็ล่าหมูป่าเป็น”
“เดินวนไปรอบ ๆ ในป่า ตามรอยไปเรื่อย ๆ ก็ไปเจอหมูป่าตัวนี้ เข้าไปสู้กับมันหนึ่งยก”
“ฆ่ามันแล้วก็ปล่อยเลือด ทำแคร่เลื่อนลากกลับมา”
เลขาธิการซุนมองหลินเซิ่งลี่ แล้วมองหมูป่า มองหลินเซิ่งลี่อีก แล้วมองหมูป่าอีก แล้วมองหลินเซิ่งลี่อีก
มองไปมองมาหลายรอบ ในที่สุดก็พึมพำออกมา: “ตายแล้ว...”
“แกเก่งจริง ๆ นะ!”
พูดพลาง เลขาธิการซุนก็เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว หมอบลง ลูบเขี้ยวของหมูป่า แล้วก็บีบขาหลังของมัน ดวงตาเป็นประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ
“หมูป่าตัวนี้... อย่างน้อยก็สามร้อยกว่าชั่งสินะ?”
“สามร้อยห้าขึ้นไป”
หลินเซิ่งลี่พยักหน้าอย่างมั่นใจ “เนื้อสุทธิออกมาสองร้อยยี่สิบสามสิบชั่งแน่นอน”
เลขาธิการซุนลุกขึ้นยืน ปัดหิมะบนมือ แล้วหันมามองหลินเซิ่งลี่
ครั้งนี้สายตาเขาเปลี่ยนไปแล้ว
ไม่ใช่ความระแวดระวังและตึงเครียดแบบเมื่อกี้ แต่เป็น... สีหน้าที่ซับซ้อนมาก
มีทั้งความตกใจ ความชื่นชม และอะไรบางอย่างที่พูดไม่ชัด... ความตื่นเต้น!
“หนุ่มน้อย เมื่อกี้แกบอกว่าแกชื่ออะไร?”
“หลินเซิ่งลี่ครับ”
“หลินเซิ่งลี่”
เลขาธิการซุนพูดชื่อนั้นซ้ำอีกครั้ง แล้วพยักหน้า “ดี ชื่อดี”