"หัวหน้าหวาย"
หลินเซิ่งลี่ตัดบทหวายกั๋วเหลียงทันที: "นายบอกว่าฉันหนีการทำงาน?"
"ใช่!"
"นายบอกว่าเมียฉันมีทัศนคติแบบชนชั้นนายทุน?"
"ถูกต้อง!"
หลินเซิ่งลี่เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว: "ถ้างั้นฉันถามนาย นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้?"
หวายกั๋วเหลียงชะงักไป: "มีสิทธิ์อะไร? ก็เพราะพวกนายไม่ไปทำงาน!"
"ไม่ไปทำงานก็คือหนีการทำงาน!"
"ไม่ไปทำงานก็คือ..."
"ใครบอกนายว่าพวกฉันไม่ไปทำงาน?"
หลินเซิ่งลี่ขัดขึ้น เสียงดังขึ้นทันใด: "ตาไหนของนายเห็นว่าพวกฉันไม่ไปทำงาน?!"
หวายกั๋วเหลียงถูกเสียงตะโกนนั้นทำให้ถอยไปครึ่งก้าว
แต่เขาก็ตั้งสติได้เร็ว แล้วชี้หน้าหลินเซิ่งลี่: "นายตะโกนอะไรตะโกน?!"
"วันนี้นายไม่อยู่ที่หอสังเกตการณ์ทั้งวัน ไม่ใช่ขาดงานแล้วอะไรล่ะ?!"
"เมียนายไม่ไปทีมก่อสร้างถนนทั้งวัน ไม่ใช่หนีการทำงานแล้วอะไรล่ะ?!"
"ฉันบอกนายเลยหลินเซิ่งลี่ สถานการณ์ของพวกนายสองคน ฉันสืบมาเรียบร้อยแล้ว!"
"เมียนาย คุณหนูทุนนิยม!"
"มาถึงผานกู่แล้วยังวางท่าคุณหนูอีก!"
"ส่วนนาย เป็นคนงาน ถูกทุนนิยมกัดกิน ตามเธอไปต่อต้านองค์กรด้วย!"
"นี่มันพฤติกรรมอะไร?!"
"นี่มัน..."
"หัวหน้าหวาย"
หลินเซิ่งลี่ขัดอีกครั้ง: "นายบอกว่าเมียฉันเป็นคุณหนูทุนนิยม"
"นายบอกว่าเธอไม่ไปทำงานเป็นทัศนคติแบบชนชั้นนายทุน"
"ถ้างั้นฉันถามนาย"
"เธอลาแล้ว"
"เลขาธิการซุนอนุมัติให้แล้ว"
"นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าเธอขาดงาน?!"
เสียงของหวายกั๋วเหลียงตะกุกตะกักไปชั่วครู่