หลินเซิ่งลี่เลือกสถานที่ล่าสัตว์ ซึ่งจริงๆ แล้วก็ไม่ได้ไกลจากคอมมูน เท่าไหร่นัก
กินอิ่มดื่มพอแล้ว สามคนประสานงานกัน ไม่นานนัก ก็เริ่มมองเห็นคอมมูน ได้อย่างเลือนราง
ยิ่งเข้าใกล้ ผู้คนแถวนั้นก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
"เว้ยเฮ้ย!"
แคร่เลื่อนยังไม่ทันเข้าคอมมูน ชายแก่คนหนึ่งซึ่งนั่งยองๆ สูบยาสูบพื้นบ้านอยู่ข้างทางก็ลุกพรวดขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองแดง: "พวกคุณดูสิ! นั่นอะไร?!"
ชายแก่หลายคนมองไปตามทิศทางที่เขาชี้
บนแคร่เลื่อน มีก้อนดำทะมึนก้อนใหญ่
เหมือนภูเขาลูกเล็กๆ
"ห...หมีดำ?!"
"หมีดำตัวใหญ่ขนาดนี้?!"
"ไอ้ห่าเอ๊ย นี่มันหนักเท่าไหร่กันเนี่ย!"
"อย่างน้อยก็ห้าร้อยหกร้อยชั่งล่ะวะ!"
"ใครล่าได้! ใครมันเก่งขนาดนี้! เห็นชัดๆ ว่านี่คือหมีตั๊ว!"
เสียงของชายแก่หลายคนดังขึ้นเรื่อยๆ
ไม่นานนัก ผู้คนรอบข้างก็เริ่มแตกตื่น
คนจำนวนไม่น้อยเงยหน้าขึ้นจากที่ทำงานแถวนั้น
บางคนได้ยินเสียงอึกทึก ก็วิ่งออกมาจากที่ไกลๆ
"หมีดำ! มีคนล่าหมีดำได้!"
"เป็นหมีตั๊ว ไม่ใช่หมีดำ!"
"ไหนล่ะ? ไหนล่ะ?"
"ทางโน้น! กำลังมาทางคอมมูน นี้ไง!"
ผู้คนยิ่งรวมตัวกันมากขึ้น
ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง คนแก่ เด็ก
ทุกคนต่างพากันแห่มุง
แคร่เลื่อนยิ่งเข้าใกล้
หลินเซิ่งลี่และเจ้าชิ่งซานลากอยู่ด้านหน้า ส่วนหยูชุ่นผลักอยู่ด้านหลัง
สามคนเหนื่อยจนเหงื่อท่วม แต่หมีตั๊วบนแคร่เลื่อนนั้นช่างโดดเด่นสะดุดตาเหลือเกิน