หวายกั๋วเหลียงถูกคำพูดของเสิ่นมู่หัวย้อนจนพูดไม่ออก
เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ กลับนึกคำพูดไม่ออก
คุณหนูของนายทุนคนหนึ่ง ไม่หลบซ่อนอยู่บ้าน กลับวิ่งออกมาประจันหน้ากับเขา
ยังกล้าพูดว่าเขาทำเรื่องไม่มีความชอบธรรม
ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป หน้าตาของเขาในฐานะหัวหน้ากลุ่มปัญญาชนจะอยู่ที่ไหนกัน?!
สำคัญคือ ชั่วขณะนี้เขากลับนึกไม่ออกว่าจะมีคำพูดใดที่สมเหตุสมผลพอจะโต้แย้งอีกฝ่ายได้......
"เสิ่นมู่หัว อย่าเปลี่ยนเรื่อง!"
ในที่สุดหวายกั๋วเหลียงก็เอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำ: "ฉันพูดถึงวันนี้! พวกคุณวันนี้ไม่ได้ทำงาน! นี่คือข้อเท็จจริง!"
"ใช่!"
สวี่เจียฮุยก็เดินออกมาจากด้านหลังของหวายกั๋วเหลียง มือถือสมุดบันทึกคะแนน เปิดออก แล้วชี้ไปที่หน้าหนึ่ง:
"หลินเซิ่งลี่ วันนี้เธอไม่มีคะแนนแรงงานแม้แต่จุดเดียว!"
"หอสังเกตการณ์สิบแปดด่าน วันนี้เธอไม่ได้ไปรายงานตัว!"
"เสิ่นมู่หัว หน่วยก่อสร้างแนวหน้า เธอก็ไม่ได้ไป!"
"ขาวคือขาว ดำคือดำ เขียนไว้ชัดเจนมาก!"
พูดถึงตรงนี้ สวี่เจียฮุยเงยหน้าขึ้น มองไปที่หลินเซิ่งลี่ มุมปากมีรอยยิ้มอันพึงพอใจ:
"สหายหลินเซิ่งลี่ เธอยังจะมีอะไรจะพูดอีก?!"
หลินเซิ่งลี่มองเขา ไม่พูดอะไร
สวี่เจียฮุยคิดว่าเขารู้สึกผิด จึงยิ่งพึงพอใจ น้ำเสียงดังขึ้น:
"เธอไม่ไปหอสังเกตการณ์ ภรรยาเธอก็ไม่ไปหน่วยก่อสร้างถนน สองสามีภรรยาวันนี้ไปทำอะไรมา?! ทำไมไม่มาทำงาน?!"
"ใครบอกว่าเราไม่ได้ทำงาน?"
จู่ๆ หลินเซิ่งลี่ก็เอ่ยปากขึ้นมา
สวี่เจียฮุยตะลึงไปเล็กน้อย: "เธอทำงานอะไร?"