"ห้าดาว! เขี้ยวหมูป่านี่ยาวจริงๆ น้อยๆ ก็ห้าหกเซนติเมตร!"
"ดูขามันสิ หนากว่าขาโต๊ะอีก!"
"ไอ้หนุ่มคนเดียวล้มได้เนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้มั้ง?"
"เลขาธิการซุนพูดเอง จะเป็นเท็จได้ยังไง?"
"ให้ตายเถอะ นี่มันคนประเภทไหนกัน..."
หลินเซิ่งลี่ลากแคร่เลื่อน ทะลุฝ่ากลุ่มคนไป
เขารู้สึกได้ว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขา
มีทั้งตกใจ ชื่นชม อยากรู้ และก็มีบางคู่ที่ไม่เป็นมิตรนัก
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้คิดมาก แค่ก้มหน้า ลากแคร่เลื่อน ตามหลังเลขาธิการซุนไปทีละก้าว
เลขาธิการซุนเดินนำอยู่ แบกคานไว้บนบ่า เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
"หลีกทาง! อย่าขวาง!"
"ตามมา! ตามข้ามาดู!"
"ข้าจะถามไถ่หวายกั๋วเหลียงให้รู้ไปข้างหนึ่ง ว่ามันกล้าใช้อะไรไม่ให้คนดีๆ แบบนี้พักที่จุดนักศึกษา!"
คำพูดนี้ดังออกไป เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในกลุ่มคนก็ยิ่งดังขึ้น
"หัวหน้าหวายไม่ให้พวกเขาพักที่จุดนักศึกษาเหรอ? ทำไมล่ะ?"
"ได้ยินว่าหญิงนักศึกษาคนนั้นฐานะไม่ดี เป็นนายทุนอะไรสักอย่าง..."
"นายทุน? หญิงนักศึกษาแบบนั้นดูเงียบๆ เรียบร้อย ไม่เหมือนคนเลวเลยนี่นา"
"ฐานะก็ฐานะ การแสดงออกก็การแสดงออก เขาเพิ่งมาถึง จะไม่ให้พักได้ยังไง?"
"ใช่สิ แล้วดูไอ้หนุ่มคนนี้สิ วันแรกก็ล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนั้นให้คอมมูนได้ นี่เรียกอะไร? นี่เรียกว่าทัศนคติ!"
"เรื่องที่หัวหน้าหวายทำครั้งนี้ไม่เข้าท่าจริงๆ..."
ผู้คนยิ่งมุงกันมากขึ้น ตามหลังเลขาธิการซุนกับหลินเซิ่งลี่ ราวกับหางยาวๆ เส้นหนึ่ง
บ้านของหัวหน้าหวายอยู่ข้างจุดพักนักศึกษา เป็นบ้านไม้กระดานอัดดินธรรมดาๆ หลังหนึ่ง