หลินเซิ่งลี่นั่งยองๆ อยู่กลางหิมะ มองดูท่าเสวี่ยคาบกระต่ายป่าตัวนั้นเดินกลับมา
มันเดินไม่เร็ว จะว่าไปก็ช้าเสียด้วยซ้ำ
ต่างจากเมื่อครู่ที่เป็นดั่งสายฟ้าสีดำพุ่งกราดไปบนผิวหิมะ ราวกับคนละสุนัข
แต่ความรู้สึกที่ได้กลับต่างกันโดยสิ้นเชิง
"โคตรเท่!"
สุนัขตัวดำสนิทขนาดลิ้นยังดำ ดูแล้วก็ธรรมดาๆ แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว ก็คาบกระต่ายป่าไว้ในปากได้แล้ว
ความรู้สึกนี้...
โคตรเท่จริงๆ
ยังไม่ทันที่หลินเซิ่งลี่จะตั้งตัว ท่าเสวี่ยก็กลับมาถึงตรงหน้าเขา แล้ววางกระต่ายป่าไว้ที่เท้าของเขา
คอของกระต่ายป่าตัวนั้นถูกกัดขาดไปแล้ว ไม่มีทางที่จะดิ้นรนหนีรอดได้อีก...
แล้ว
ท่าเสวี่ยก็นั่งลงตรงนั้น
นั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น เงยหน้าขึ้นมองหลินเซิ่งลี่
ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น
เหมือนกำลังพูดว่า 'เอ้า นี่ไง จับได้แล้ว ไอ้เราก็แค่ขอแบ่งกินหน่อย!'
ในจังหวะนั้นเอง จุยเฟิงก็วิ่งจากด้านหลังเข้ามา เวียนรอบกระต่ายป่าอยู่หลายรอบ
ยื่นจมูกเข้าไปดมๆ
แล้วก็เงยหน้าขึ้นมองท่าเสวี่ย
"โฮ่ง!!!"
ท่าเสวี่ยส่งเสียงร้องที่เร่งรีบมากแต่ไม่สูงนัก ในวินาทีถัดมา หางของจุยเฟิงก็หยุดแกว่ง ร่างกายก็หยุดนิ่ง
มีเสียงหอนเบาๆ ออกมาจากลำคอ
แต่มันกลับเงียบลงทันที นั่งอยู่ด้านข้าง มองหลินเซิ่งลี่ด้วยสายตาอยากได้
หลินเซิ่งลี่ยื่นมือออกไปลองเชิง
เมื่อแน่ใจว่าท่าเสวี่ยและจุยเฟิงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ไม่หวงอาหารแล้ว เขาจึงวางมือลงบนหัวของท่าเสวี่ย แล้วขยำไปมาอย่างแรงสองครั้ง: "หมาเก่ง!"