"สหายเสิ่น คำพูดของผมจริงจัง"
เหลียงเฒ่าเห็นเสิ่นมู่หัวไม่พูด ก็ก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว พูดต่อว่า "ชุดซ่อมบำรุงของสถานีไม้ขาดคน ขาดคนที่เข้าใจระบบไฮดรอลิก"
"กลับไปปรึกษากับเลขาธิการซุนดู ถ้ายินดีจะมา ผมเหลียงเฒ่าจะไปขอคนกับคอมมูนเอง"
หลินเซิ่งลี่ที่ยืนดูอยู่เห็นเสิ่นมู่หัวมีทีท่าลำบากใจ ไม่รู้จะตอบยังไง ก็รีบเข้าไปยิ้มๆ พูดว่า
"ลุงเหลียง นี่แกพูดต่อหน้าฉันเพื่อแย่งเมียฉันไป ดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่นะ?"
"นี่ไม่ใช่การแย่งคน"
เหลียงเฒ่าพูดอย่างสบายๆ ว่า "นี่เรียกว่าการแลกเปลี่ยนบุคลากรต่างหาก"
"แล้วจะว่ายังไง ต่อหน้าต่อตานายแล้วยังไง? นี่เขาเรียกไปทำงาน ไม่ใช่เรื่องอื่นซะหน่อย"
"เดี๋ยวฉันไปพูดกับในโรงงาน ให้จัดตำแหน่งงานประจำให้สักตำแหน่ง แบบนี้ไม่ดีกว่าทำงานในคอมมูนหรือไง?"
"งั้นก็ต้องให้เธอกลับไปล้างหน้าก่อน กลับไปแล้วค่อยคิดให้ดีๆ"
หลินเซิ่งลี่ยื่นมือดึงเสิ่นมู่หัวออกมาจากข้างรถแทรกเตอร์ "เครื่องมันทำงานได้ก็พอแล้ว"
"ข้างหน้าถ้ามีปัญหาจริงๆ พวกแกค่อยหาคนมาบอก"
"วันนี้พอแค่นี้ก่อน"
"ใช่ๆ กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ!"
ลาวโจวรีบพูดเสริม "สหายเสิ่นทำมาครึ่งวัน ยังไม่ได้ดื่มน้ำสักคำเลย"
เหลียงเฒ่ามองดูหลินเซิ่งลี่พวกเขาจากไป พูดอย่างไม่ค่อยพอใจว่า "ลาวโจว ที่ฉันพูดมันไม่มีเหตุผลหรือไง? ทำงานที่สถานีไม้ยังไงก็ดีกว่าคอมมูนไม่ใช่เหรอ?"
"ทำงานที่คอมมูนทั้งปี ปลายปีถึงจะได้เงินติดมือสักกี่บาท?!"
"มาที่คอมมูน เดือนนึงอย่างน้อยก็ยี่สิบกว่าบาท ตามความสามารถของสหายเสิ่น เดือนนึงจะทำได้สามสี่สิบบาทก็สบายๆ อีกไม่กี่ปีอาจจะได้เดือนละ 48 บาท 52 บาทด้วยซ้ำ"
"คนทั่วไปก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ปัญหาคือ สามีของสหายเสิ่นคือหลินเซิ่งลี่ไง!"
ลาวโจวพูดอย่างจนใจ "เขาคนเดียวน่าจะใช้เวลาวันสองวันก็ทำคะแนนแรงงานที่สองคนต้องการทั้งปีได้เสร็จ แล้วหลังจากนั้นก็ล่าอะไรมาสักหน่อย เงินก็เข้าบัญชีแล้ว"
"อย่าลืมนะ ช่วงนี้เนื้อที่เรากินกันก็ซื้อมาจากเขาราคาถูก"
"บางทีเชิญเขามาช่วย ก็ไม่น่ามีปัญหา ขอแค่มีน้ำใจ เขาก็ไม่ปฏิเสธ แต่จะให้เขามาทำแบบนี้ทั้งวัน มันไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่"