"งั้นไปกันเถอะ"
หลินเซิ่งลี่สอดท่อน้ำมันที่แตกครึ่งนั้นใส่มือของลาวโจว
ระหว่างที่เดินผ่านลานหลังโรงอาหาร หลินเซิ่งลี่ก็โยนเสียงไปให้:"พี่จ้าว พี่ซาน พวกคุณทำงานกันก่อนนะ ผมกับมู่หัวจะไปแปลงป่าที่สองกัน"
"ไปเถอะ!"
เจ้าชิ่งซานนั่งยองๆ อยู่ข้างหนังหมี ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดขึ้นมาเรื่อยเปื่อย:
"ถ้าทำให้รถแทรกเตอร์คันนั้นกลับมาวิ่งได้จริงล่ะก็ พวกที่สถานีไม้นั่นคงต้องคิดแทนคุณ"
"พี่สะใภ้ คุณซ่อมได้ตามสบายเลย ซ่อมได้ก็ดี ซ่อมไม่ได้ก็ไม่เป็นไร พวกนั้นเองยังซ่อมไม่เป็นเลย อย่าไปแบกความกดดัน" หยูชุ่นอุ้มเนื้อจูเสินชิ้นหนึ่ง ยิ้มแหย่ๆ มองมาทางนี้
จากคอมมูนไปแปลงป่าที่สองไม่ไกลเท่าไร เดินไปไม่นานก็ถึง
ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ เสียงคนก็ลอยมาถึงก่อนแล้ว
"มาแล้วๆ!"
คนงานคนหนึ่งที่ใส่หมวกไหมพรมยืนอยู่ข้างรถแทรกเตอร์ ชี้มาทางนี้:"อาจารย์โจวพาช่างมาแล้ว!"
"ไหนล่ะ?!"
"นั่นไง! โอ้ย บอกแล้วไงว่าต้องพามาได้!"
นอกแปลงป่าที่สองมีคนมุงกันอยู่ไม่น้อย
ทั้งคนในสถานีไม้ที่มาดูเรื่องสนุก ทั้งสมาชิกคอมมูนและนักศึกษารับการปฏิวัติที่ได้กลิ่นข่าวมาจากคอมมูน ยืนรายล้อมกันเป็นวงกว้าง โถมคอยาว มองมาทางนี้เป็นตาเดียว
"เซิ่งลี่ก็มาด้วย!"
"ฉันบอกแล้วไง ยังไงเขาก็ต้องมาสักรอบ"
"ดูสิ เมียเขาก็มาด้วย"
"เฮ้ย สองสามีภรรยานี่แปลกจริงๆ คนหนึ่งเข้าป่าล่าสัตว์ได้ อีกคนลงมือซ่อมเครื่องจักรได้ อะไรๆ ก็ให้พวกเขาจับถูกไปหมด"
"ก็เขามีความสามารถจริงๆ นี่แหละ!"
"ฉันก็แค่ชมนี่เอง"
หลายคนกระซิบกระซาบกัน จนเมื่อหลินเซิ่งลี่พวกเขาเดินมาใกล้ ฝูงชนก็รู้ตัวเองดี แบะออกสองข้าง เปิดทางให้
"อยู่ตรงนี้นี่แหละ"
ลาวโจวพาพวกเขาไปถึงข้างรถแทรกเตอร์ลากไม้ ชี้ขึ้นไปบนรถ:"เช้านี้เราลองอีกครั้ง ก็ยังไม่ได้อยู่ดี"
รถแทรกเตอร์จอดอยู่กลางหิมะ ตัวรถเปื้อนคราบน้ำมันเหนียวๆ ที่แข็งเป็นน้ำแข็ง ท่อน้ำมันที่แตกถูกถอดออกวางไว้ข้างๆ แล้ว
คนงานสองคนนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ มือแดงก่ำด้วยความหนาว พอเห็นเสิ่นมู่หัวก็รีบลุกขึ้นหลีกที่ให้
"สหายเสิ่น รบกวนคุณแล้วนะ"
"อย่าเพิ่งพูดว่ารบกวน"
เสิ่นมู่หัวก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สายตากวาดไปทั่วรถแทรกเตอร์:"เมื่อคืนใครเป็นคนแกะออกมา?"
"ผมกับล่าม้าครับ"