ในโรงอาหารมีคนอยู่ไม่น้อยแล้ว
เตาไฟติดสว่าง ความร้อนอบอ้าวเข้ามาปะทะหน้า
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่น... ที่ซับซ้อนมาก
กลิ่นแป้งข้าวโพด กลิ่นผักดอง และกลิ่นเปรี้ยวๆ ที่บอกไม่ถูก
“พี่ชาย! พี่สะใภ้! ทางนี้!”
เสียงดังลั่นของโจวเยว่ฉินดังมาแต่ไกล
เธอกับนักศึกษาหญิงผมสั้นหลี่เสี่ยวหย่าและนักศึกษาหญิงอีกคนจองที่นั่งไว้แล้ว กำลังโบกมือเรียกพวกเขา
หลินเซิ่งลี่และเสิ่นมู่หัวเดินไปนั่งลง
“พี่สะใภ้หลับสบายไหม? เตียงอิฐอุ่นไหม? หนาวไหม?”
โจวเยว่ฉินถามไม่หยุด เสิ่นมู่หัวยิ้มแล้วตอบทีละคำ
“อาหารเช้ามาแล้ว!”
นักศึกษาหญิงผมสั้นถือชามเคลือบหลายใบเดินมา วางไว้ตรงหน้าของแต่ละคน
หลินเซิ่งลี่ก้มลงมอง
โจ๊กข้าวโพดเม็ดใหญ่
เรียกว่าโจ๊ก แต่จริงๆ ก็คือเมล็ดข้าวโพดเม็ดใหญ่ๆ ต้ม
น้ำก็คือน้ำ เม็ดก็คือเม็ด
จางจนมองเห็นเงาตัวเอง
สีหม่นๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะข้าวโพดไม่สดเองหรือใส่น้ำมากเกินไป
ขอบชามยังติดเศษข้าวไหม้เป็นวง
“แล้วนี่ด้วย”
นักศึกษาหญิงผมสั้นยกจานอีกใบมา ข้างในมีผักดองเค็มสีดำๆ หลายชิ้น หั่นไม่สม่ำเสมอ บางชิ้นหนากว่านิ้ว บางชิ้นบางเท่าไม้ขีดไฟ
“ก็... เท่านี้เหรอ?”
โจวเยว่ฉินเบิกตากว้าง
“เท่านี้แหละ”
นักศึกษาหญิงผมสั้นนั่งลง ยกชามขึ้น ดื่มอึกใหญ่ๆ “รีบกินเถอะ เดี๋ยวเย็นลงจะกินยากขึ้น”