ดึกแล้ว
ในเตาของบ้านหลินเซิ่งลี่ ไฟดับไปแล้ว แต่เตียงอิฐยังอุ่นอยู่
เสิ่นมู่หัวขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลินเซิ่งลี่ ผมของเธอกระจายอยู่บนหมอน
นิ้วของเธอวาดวงกลมบนหน้าอกของเขา วงแล้ววงเล่า
“เซิ่งลี่”
“อืม”
“พรุ่งนี้เธอจะออกเดินตอนสี่โมงเช้าเหรอ?”
“อืม นัดกับเจ้าชิ่งซานไว้แล้ว”
เสิ่นมู่หัวไม่พูดอะไร นิ้วของเธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็วาดวงกลมต่อ: “งั้นคืนนี้เธอนอนให้เร็วหน่อย”
“นอนแล้ว”
“ฉันไม่ได้พูดเรื่องนั้น”
นิ้วของเสิ่นมู่หัวเลื่อนขึ้นจากหน้าอกของเขา ไปเกาะรอบคอของเขา
ในเวลาเดียวกัน เธอซบหน้าลงที่ซอกคอของเขา ลมหายใจอุ่น ๆ ปะทะผิวหนังของเขา
“ฉันหมายถึง... คืนนี้แค่ครั้งเดียว”
หลินเซิ่งลี่ก้มมองเธอ
ปลายหูของเธอแดงก่ำ มองเห็นได้ชัดแม้ในแสงสลัว
“พรุ่งนี้เธอต้องตื่นสี่โมง ขึ้นเขา ล่าหมูป่า”
“ต้องเก็บแรงไว้”
พูดจบ มือของเธอก็เลื่อนลงจากคอของเขา มาประกบที่หน้าอกของเขา แล้วผลักเบา ๆ: “นอนเถอะ”
พูดจบ เธอก็พลิกตัวหันหลังให้หลินเซิ่งลี่ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม
หลินเซิ่งลี่มองเธอ
แสงจันทร์สอดผ่านช่องหน้าต่าง ตกลงบนไหล่ของเธอ เป็นประกายสีขาวนวลบาง ๆ
มุมปากของเขาเผลอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยื่นมือไปดึงผ้าห่มขึ้นมา ปกปิดไหล่ที่เปลือยเปล่า แล้วก็โอบกอดเธอไว้
เสิ่นมู่หัวไม่ได้หันกลับมา แต่ร่างกายของเธอก็ขยับเข้าหาหลินเซิ่งลี่โดยไม่รู้ตัว หลังของเธอแนบกับหน้าอกของเขา
ในห้องเงียบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเสียงลมหายใจของสองคน
เสียงสูงต่ำสลับกันไปมา ค่อย ๆ ช้าลง ยาวขึ้นเรื่อย ๆ
“เอ๊ก อี๊ก!”
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เสียงไก่ขันจากทางตะวันออกของคอมมูนก็ดังมา
เสียงไม่ดังมาก เพราะอยู่ไกล แต่ในยามเช้าที่เงียบสงัด ได้ยินอย่างชัดเจน
หลินเซิ่งลี่ลืมตาขึ้นมาทันที
มีเรื่องค้างอยู่ในหัว ตื่นง่ายเป็นพิเศษ
เขาไม่ใช่คนติดเตียง ยื่นมือไปเก็บจากเอวของเสิ่นมู่หัว ค่อย ๆ เปิดผ้าห่ม แล้วลุกขึ้นนั่ง
เตียงยังอุ่นอยู่ ไฟในเตาดับไปแล้ว แต่ใต้ขี้เถ้ายังมีความร้อนหลงเหลืออยู่
เขาเหยียบเท้าเปล่าลงบนพื้น ความเย็นแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นมา ทำให้เขารู้สึกตัวเต็มที่
เสื้อแจ็คเก็ตบุนวม กางเกงบุนวม หมวก ใส่ทีละอย่าง