"ตามกฎแล้ว หมาก็นับเป็นหนึ่งส่วน ชิงหลงได้หนึ่งส่วน เสี่ยวหวงหลงได้ครึ่งส่วน"
หลินเซิ่งลี่ไม่เกี่ยงงอน พูดความคิดของตัวเองออกมาตรงๆ
"ได้"
"ก็คือ คน นาย ฉัน ซุ่นจื่อ"
หลินเซิ่งลี่นับนิ้วไปด้วย:"บวกหมาอีกสองตัว"
"งี้ดีกว่า มาช่วยกันทำ ได้ส่วนแบ่งกันทุกคน"
"ฉันเอาสามส่วน"
"พวกนายลุงหลานสองคน บวกหมาอีกสองตัว รวมเจ็ดส่วน ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"
เจ้าชิ่งซานนิ่งไปครู่หนึ่ง:"สามส่วน?"
"อื้ม"
หยูชุ่นใจเต้นตุ๊บๆ
ความตื่นเต้นบนหน้าแทบจะล้นออกมา
ถ้าแบ่งแบบนี้จริงๆ เขาก็ได้กำไรมหาศาล
"ไม่ได้!!!"
เสียงของเจ้าชิ่งซานดังขึ้นทันที:"พี่หลิน นายนี่จะให้ข้าโดนคนนินทาใช่ไหม?!"
ไม่รอให้หลินเซิ่งลี่ตอบสนอง เจ้าชิ่งซานชี้ไปที่หมูป่าตัวใหญ่:"ตัวนี้ นายยิงเอง"
พูดพลาง ชี้ไปที่แม่หมูแก่ทางนั้น:"แม่หมูตัวนั้น ก็เป็นนายยิงเอง"
"ลูกหมูขนเหลืองสองตัวนั้น นายเป็นคนต้อน"
"ในเจ็ดตัว สี่ตัวนายจัดการคนเดียว!"
"แผนล่าสัตว์วันนี้ก็เป็นนายคิด ถ้าไม่มีแผนของนาย ตัวที่ชิงหลงจัดการได้ บางทีอาจจะหนีไปก็ได้"
"ไม่ต้องพูดถึง ตอนล่าสัตว์ฉันยังพลาดไปหน่อย..."
"แล้วนายจะเอาสามส่วน?"
"นายจะให้หน้าฉันไปไว้ไหน?"
หยูชุ่นอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง แล้วก็หุบปาก
เขาอยากจะเกลี้ยกล่อมเจ้าชิ่งซานมาก
แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี
และ...เขารู้ว่า ต่อให้พูดไป เจ้าชิ่งซานก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจ
"ฝูงหมูป่านี่ก็ยังเป็นพวกนายเจอเอง ถ้าไม่มีชิงหลง พวกเราก็หาไม่เจอ แบ่งงี้ได้"
"พี่หลิน ฉันเจ้าชิ่งซานวิ่งป่ามายี่สิบกว่าปี รู้กฎ"
เจ้าชิ่งซานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว"มาช่วยกันทำ ใครออกแรงมากได้มาก"
"วันนี้นายออกแรงมากกว่าฉัน มากกว่าซุ่นจื่อ"
"นายเอาสามส่วน ปล่อยให้คนอื่นรู้ เขาจะหาว่าฉันเจ้าชิ่งซานรังแกคนใหม่"
พูดถึงตรงนี้ หน้าเจ้าชิ่งซานแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"งั้นนายคิดว่าฉันควรได้เท่าไหร่?"
"ครึ่งหนึ่ง"
เจ้าชิ่งซานยื่นห้านิ้ว:"อย่างน้อยนายต้องได้ครึ่งหนึ่ง ถ้าไม่มีชิงหลงกับเสี่ยวหวงหลง ฉันว่าให้ฉันกับซุ่นจื่อได้สามส่วนก็ดีแล้ว!"
"เจ็ดร้อยหกสิบห้าจิน นายเอาสามร้อยแปดสิบ"
"ที่เหลือ ฉันกับซุ่นจื่อแบ่งกัน"