"ฉันจะจัดการง่ายๆ หน่อยก็พอ"
หลินเซิ่งลี่พูดพร้อมกับชี้ไปที่หนังสัตว์ "แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องขาย"
"เก็บไว้ก่อน"
"เก็บไว้?"
"อืม"
"ไม่ใช่ว่าบอกว่าร้านสหกรณ์การค้ารับซื้อหรือไง?"
"รับซื้อก็จริง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องขาย เงินเรายังพอใช้ เก็บไว้ก่อน วันไหนเงินไม่พอค่อยเอาไปขาย"
หลินเซิ่งลี่ยิ้มแล้วพูดว่า "และที่ฉันพูดเมื่อกี้ก็จริง ไม่ต้องรอนาน แค่สองสามปี ทิศทางก็จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง"
"นานขนาดนั้น บางทีฉันอาจจะหาหนังแมวป่าลิงซ์ครบทั้งชุดที่ใช้ทำเสื้อคลุมได้ จะได้ทำให้นาย"
"คิดว่ามันจะเป็นความทรงจำที่ดีของเราสองคนจริงๆ"
เสิ่นมู่หัวก้มลงมองหนังสัตว์ในมือ
แล้วเงยหน้าขึ้นมองหลินเซิ่งลี่
มุมปากค่อยๆ ยกขึ้น
"งั้น... ฉันเก็บไว้?"
"เก็บไว้สิ"
"แล้วนายจะคิดว่าฉันโลภมากเกินไปไหม?"
"ไม่คิด"
หลินเซิ่งลี่ยื่นมือไปปัดเส้นผมที่หลุดออกจากหน้าผากของเธอไปไว้หลังหู "เธอโลภถึงจะดี"
"เธอโลภ ฉันถึงจะได้รู้ว่าเธอต้องการอะไร"
เสิ่นมู่หัวหน้าแดงเล็กน้อย
เธอโยนหนังสัตว์ทิ้งไว้ข้างๆ แล้วพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของหลินเซิ่งลี่ ก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร
ผ่านไปสักพัก
"เซิ่งลี่"
"อืม"
"แมวป่าลิงซ์นี่... อร่อยไหม? ที่นายเอากลับมาเมื่อกี้เป็นเนื้อแมวป่าลิงซ์ใช่ไหม?"
หลินเซิ่งลี่อึ้งไปครู่หนึ่ง
"อร่อย"
"เนื้อละเอียดกว่าหมูป่า เหนียวกว่าไก่ป่า"
"ถ้าตุ๋นกิน หอมมาก"
เสิ่นมู่หัวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย
"งั้นเราตุ๋นกันเถอะ! ฉันเดาว่าพรุ่งนี้นายคงอยากจะไปล่าหมูป่าพวกนั้น เนื้อพวกนี้คงไม่ต้องส่งให้ส่วนกลางใช่ไหม?"
"ตุ๋นสิ เมียฉันเข้าใจฉันที่สุด!"
หลินเซิ่งลี่หัวเราะแหะๆ "ของอร่อยขนาดนี้ แต่หนักแค่นี้ ส่งให้ส่วนกลางไปก็เสียดายแย่!"
"เราเก็บไว้กินเองหลายมื้อ หลายวัน ไม่ดีหรือไง?"
เสิ่นมู่หัวส่งเสียงหึๆ เบาๆ "ยังไงก็ตาม เวลาล่าหมูป่าพวกนั้น ต้องระวังตัวด้วยล่ะ"
"อย่าให้บาดเจ็บกลับมานะ"
"วางใจได้"
หลินเซิ่งลี่หอมแก้มเสิ่นมู่หัวทีหนึ่ง "เอาล่ะ ฉันจะจัดการหนังพวกนั้นก่อน เธออยู่ในห้องเฉยๆ วอร์มมือไว้"
"ต่อไปซักผ้าก็ทำในห้องด้วย ข้างนอกหนาวเกินไป"
"หนัง?"
เสิ่นมู่หัวมองไปที่หนังแมวป่าลิงซ์โดยไม่รู้ตัว "ต่อไปต้องทำยังไง? ยากไหม?"