ตอนเที่ยง
หลินเซิ่งลี่เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว ทะเบียนบ้านของตระกูลหลินถูกวางไว้ที่เตาเกอ แลกกับเงิน 200 หยวน ตกลงกันไว้ว่าพรุ่งนี้หลังจากพวกเขาออกไป แล้วค่อยไปเก็บของที่บ้านตระกูลหลิน
เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างจัดการเรียบร้อย หลินเซิ่งลี่จึงกลับมาพร้อมกับซาลาเปาไส้หมูชิ้นโตหลายลูก
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในลานกลาง เขาก็ถูกคนในตระกูลหลินรุมล้อม
หลินต้าเฉียงนั่งสูบยาสูบพื้นบ้านปุ๊บปั๊บ หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ที่ขื่อประตู ไม่พูดไม่จา
พี่ใหญ่หลินไห่จวินมีผ้าพันแผลหนาๆ แปะอยู่ที่ดั้งจมูก สายตาเต็มไปด้วยความแค้น
น้องสามกับหลินเจียวเจียวมองมาที่เขาราวกับอยากจะเจาะร่างกายของหลินเซิ่งลี่ให้เป็นรู
“คนที่สอง ไปเที่ยวมาทั้งวัน คิดได้หรือยัง?”
จางชุ่ยฮวายืนกอดอก ยิ้มเยาะและขวางทางเขาไว้:
“เราต่างก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน กระดูกหักแต่ยังมีเอ็นเชื่อม! ยังไงแกก็ต้องไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ตำแหน่งนี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ยกให้พวกเราไป ทุกคนก็จะได้มีความสุข ไม่ดีหรือไง?”
“อีกไม่กี่ปีแกกลับมาจากทางตะวันออกเฉียงเหนือ ก็ยังมีที่พึ่งไม่ใช่หรือ?”
“ถ้าแกยังดื้อดึงต่อไป อย่าหาว่าพวกเราไม่ให้ทะเบียนบ้านนะ ตอนนั้นแกจะไปขึ้นทะเบียนที่ไหน? จะไปเบิกข้าวสารที่ไหน?”
“เรื่องนี้ก็อย่าไปโทษพวกเราเลย”
“แกแต่งกับนายทุนคนนั้น มันก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้!”
“จริงๆ แล้วแกก็ไม่ได้ขาดทุนไม่ใช่หรือ? ถ้าไม่มีเรื่องแบบนี้ แกจะมีโอกาสได้แต่งงานกับสาวสวยขนาดนั้นหรือไง?!”