"ยังไงก็แม่เรานี่แหละที่มีวิธี!"
หลินไห่จวินฟังแล้วรู้สึกว่าเข้าท่า: "ถึงเวลาเราก็บีบเขาสองด้าน จะไม่ไปตะวันออกเฉียงเหนือก็โดนเจ้าหน้าที่ฝ่ายส่งเยาวชนลงชนบทจับตัวไป จะไปตะวันออกเฉียงเหนือก็ไปตั้งถิ่นฐานไม่ได้"
"ดูสิว่าเขาจะยอมตอบตกลงกับพวกเราไหม!"
พวกเขาไม่รู้เลยว่าทะเบียนบ้านของพวกเขาถูกหลินเซิ่งลี่เอาไปแล้ว
เอกสารที่เกี่ยวข้องจะดำเนินการให้เสร็จในวันนี้
แล้วจะถูกนำไปจำนองทันที
เวลาผ่านไปเร็วมากจนถึงเก้าโมงเช้า
สำนักงานส่งเยาวชนลงชนบทเขตเซวียนอู่ กรุงปักกิ่ง
ในห้องโถงสำนักงานผู้คนพลุกพล่าน เจ้าหน้าที่กำลังจัดระเบียบแฟ้มเอกสารของเหล่าหนุ่มสาวที่กำลังจะลงชนบท
หลินเซิ่งลี่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหลัง ไม่นานก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมและเศร้าสลดราวกับกล้าเผชิญชะตากรรม
แถวยาวเหยียด
ใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะถึงคิวของเขา
"เราตรวจสอบแล้ว หลินเซิ่งลี่และเสิ่นมู่หัวในบ้านคุณไปเป็นเยาวชนที่ตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว แล้วยังมาที่นี่อีกทำไม?"
หญิงวัยกลางคนที่รับผิดชอบลงทะเบียนรายชื่อเยาวชน อดที่จะตะลึงไม่ได้หลังจากเห็นทะเบียนบ้าน
"เป็นแบบนี้ครับ ผมชื่อหลินไห่จวิน เป็นลูกคนโตของบ้าน"
หลินเซิ่งลี่แสดงฝีมือการแสดงพุ่งสูงขึ้น ดวงตาเริ่มแดงก่ำ: "วันนี้ผมมา เป็นตัวแทนของคุณพ่อหลินต้าเฉียง เป็นตัวแทนของตระกูลหลินทั้งตระกูล เพื่อมาแสดงเจตจำนงต่อองค์กร!"
หญิงวัยกลางคนตะลึงกับสถานการณ์กะทันหันนี้ไปชั่วขณะ: "แสดง...แสดงเจตจำนงอะไร?"
หลินเซิ่งลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วแสดงต่อไป:
"พรุ่งนี้น้องชายและน้องสะใภ้ของผมจะไปตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว"