วันต่อมา
ตีห้า
หนาวเหน็บ
ภายในลานบ้านเงียบสงัด ราวกับทุกคนกำลังพักผ่อน
หลินเซิ่งลี่แอบออกมา มองไปรอบๆ แน่ใจแล้วว่าคนในตระกูลหลินหลับหมด จึงจูงเสิ่นมู่หัวที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้าหนาหนา ถือย่ามผ้าสองใบ เดินออกไปด้านนอก
ถึงรถจะออกยังมีเวลาอีกพักหนึ่ง แต่เขาก็ไม่อยากให้ช่วงสุดท้ายต้องมาเจอเรื่องน่าขยะแขยงอีก
ไปให้เร็วก็จบเรื่องเร็ว
แม้จะต้องไปนั่งรอที่สถานีรถไฟนานหน่อยก็ตาม
แต่ที่เขาไม่คาดคิดคือ มาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าฉางเจียงกลับมารออยู่ที่นั่นตั้งแต่เช้า...
ผ่านไปจนถึงเจ็ดโมงเช้า
ฟ้าสว่างเต็มที่
ในห้องโถงบ้านตระกูลหลิน จางชุ่ยฮวาหาวหนึ่งที สวมเสื้อแจ็กเก็ตสำลีปีนขึ้นจากเตียง
"ลูกคนโต ลูกคนสาม! รีบตื่น! ไปเคาะประตูลูกคนกลาง! อีกสองสามชั่วโมงก็เป็นเวลาที่เหล่านักศึกษาชาวเขาตะวันออกเฉียงเหนือจะออกเดินทางแล้ว ต้องรีบให้เขาเซ็นชื่อให้เสร็จ!"
หลินไห่จวินได้ยินดังนั้น ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบเดินออกจากห้องมา
เห็นประตูห้องของหลินเซิ่งลี่ยังปิดอยู่ ก็รีบก้าวยาวๆ ตรงไป
"ไอ้ลูกคนกลาง อย่ามาทำเป็นตายทั้งเป็น ได้ยินเสียงดังขนาดนี้ไม่รู้จักตื่นอีกเหรอ? ยังอยากได้ทะเบียนบ้านอีกไหม?"
พูดจบ ก็ถีบเข้าไปหนึ่งทีดังปั้ง
"ปั้ง——!"
ประตูบานนั้นเดิมทีก็แค่บังไว้พอให้ดูเหมือนปิด พอโดนเตะเข้าไปก็เปิดออกทันที
หลินไห่จวินยืนไม่มั่นคง ล้มลงไปนอนกับพื้น
แต่เมื่อเทียบกับท่านอนหมอบหน้ากับพื้นแล้ว ใจเขายิ่งตกใจกว่า
รีบเงยหน้าขึ้น ลืมแม้แต่อาการเจ็บจมูกที่กระแทกไปอีกที
บนเตียงมันไม่มีใครแล้ว!
แม้แต่ผ้าห่มและฟูกก็หายไปด้วย!