เช้าตรู่ ตรอกซอกซอยในเมืองหลวงยังคงหนาวเหน็บแห้งผากจนรู้สึกเสียวกระดูก
หลินเซิ่งลี่ค่อยๆ เลื้อยออกจากผ้าห่มอุ่นๆ อย่างเบามือ
"เซิ่งลี่..."
เสิ่นมู่หัวเหมือนจะรู้สึกว่าแหล่งความร้อนข้างตัวหายไป เธอขยี้ตาอย่างงัวเงีย เสียงอ่อนหวานเหมือนแมวน้อย
"ปลุกเธอให้ตื่นหรอ?"
หลินเซิ่งลี่ยื่นมือไปขึงมุมผ้าห่มที่ไหล่ของเธอ พูดเสียงเบา "ยังเช้าอยู่ เธอนอนต่อเถอะ"
"ฉันออกไปธุระนิดหน่อย จำไว้ ปิดประตูให้ดี ถ้าฉันไม่เรียก ใครมาด่าแค่ไหนก็อย่าเปิด"
"ฉันไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไหร่ หิวก็กินขนมที่ซื้อไว้เมื่อวานได้เลย!"
"วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้เช้าเราจะออกจากที่นี่ ต่อไปใครก็ไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรเราได้อีก!"
"อือๆ แล้วเธอต้องระวังตัวด้วยนะ"
เสิ่นมู่หัวสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ฟังหลินเซิ่งลี่พูดจบ ก็พยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย
"เดี๋ยวฉันจะปีนหน้าต่างออกไป เธอค่อยมาเหลาประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยก็พอ ตอนนี้ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก"
หลินเซิ่งลี่มองเสิ่นมู่หัวน่ารักเหลือเกิน อดไม่ได้ที่จะจูบที่หน้าผากของเธอ "ฉันไปก่อนนะ"
มองแผ่นหลังของชายหนุ่ม ดวงตาเสิ่นมู่หัวเต็มไปด้วยความพึ่งพิง
เกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินเซิ่งลี่มาถึงซอยหลังโรงงานทอผ้าร้างแห่งหนึ่งนอกประตูตงจื้อของเมืองหลวง
ที่นี่คือตลาดมืดที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
บางคนเรียกที่นี่ว่าตลาดผี
ในยุคนี้ การกักตุนและเก็งกำไรเป็นความผิดอาญาหนัก ผู้คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่เอาผ้าพันหัวไว้ แลกเปลี่ยนกันด้วยภาษามือ แทบไม่มีใครหายใจแรงๆ