อากาศในโรงอาหารราวกับถูกแช่แข็ง
ความเงียบจู่ ๆ ก็เข้าปกคลุม
“หลินเซิ่งลี่ หอสังเกตการณ์สิบแปดด่าน สลับเวรครึ่งเดือนต่อครั้ง”
หวายกั๋วเหลียงดูเหมือนจะชอบปฏิกิริยาของคนพวกนี้เป็นอย่างมาก เขาพูดซ้ำอีกรอบ ราวกับกำลังลิ้มรสคำพูดพวกนี้:
“เก็บของเตรียมตัวได้แล้ว เจ้าเต๋อเมาบอกว่าช่วงเช้านี้จะมีรถม้าไปสถานีไม้ อย่าไปชักช้า”
หลินเซิ่งลี่ไม่ขยับ
เขายืนอยู่ตรงนั้น สายตาเรียบนิ่ง มองหวายกั๋วเหลียงเช่นนั้น
มองจนหวายกั๋วเหลียงรู้สึกขนลุกขึ้นมาในใจ
นี่มันไม่เหมือนที่เขาคิดไว้เลย!
แต่เดิมเขาคิดว่าหลินเซิ่งลี่จะต้องออกมาป่าวประกาศว่าเขาแก้แค้นเอาเรื่องส่วนตัวอะไรพวกนั้นแน่ ๆ ตอนนั้นเขาจะได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรมประณามอีกฝ่าย
แต่ตอนนี้...
บทพูดที่อัดเอาไว้นานครึ่งชั่วโมง กลับไม่สามารถพูดออกมาได้แม้แต่คำเดียว
“หัวหน้าหวาย”
ในตอนที่หวายกั๋วเหลียงใกล้จะทนไม่ไหว หลินเซิ่งลี่จึงเอ่ยปากขึ้นมา: “งานของผมจัดสรรเสร็จแล้ว ต่อไปก็ควรถึงตาภรรยาผมหรือยัง?”
หวายกั๋วเหลียงขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่หลินเซิ่งลี่ไม่โต้แย้ง เขาก็ทำได้เพียงพยักหน้า เปิดสมุดไปยังหน้าสุดท้าย จากนั้นก็ส่งสายตาไปยังเสิ่นมู่หัว:
“เสิ่นมู่หัว”
ไหล่ของเสิ่นมู่หัวสั่นน้อย ๆ เธอลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว
“ฤดูหนาวซ่อมถนน หน่วยก่อสร้างแนวหน้า”
เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา โรงอาหารทั้งแห่งก็เงียบสนิท
ได้ยินแม้แต่เข็มตก!