ข้างนอกโรงอาหาร ฟ้าสว่างแล้ว
แสงสีเทาหม่นแผ่มาจากทิศตะวันออก ส่องพื้นหิมะให้เป็นประกายสีฟ้าจางๆ
ควันไฟจากปล่องไฟของโรงอาหารลอยขึ้นเป็นเส้นตรง ค่อยๆ สลายไปตามสายลม
ในลานบ้านเริ่มครึกครื้นแล้ว
บางคนแบกอุปกรณ์มุ่งหน้าไปทางสถานีไม้ บางคนต่อคิวตรงจุดแจกอุปกรณ์ บางคนตะโกนเรียกคน บางคนกำลังหาทีมของตัวเอง
เสียงอึกทึก เสียงฝีเท้า เสียงอุปกรณ์กระทบกัน ปะปนไป ช่วยขับไล่ความเงียบเหงาของยามเช้าไปได้บ้าง
หลินเซิ่งลี่จูงมือเสิ่นมู่หัว เดินฝ่าฝูงคนไปยังมุมหนึ่งที่กองฟืนอยู่ข้างโรงอาหาร
ที่นี่เป็นทางเดินแคบๆ ระหว่างโรงอาหารกับโกดัง มีฟืนไม้เบิร์ชขาวกองสูงเกินกว่าคนหนึ่งคน กองเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
ยังได้ยินเสียงผู้คนด้านนอก แต่ก็ไกลออกไปมากแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็นที่นี่
หลินเซิ่งลี่หยุดลง หันมามองเสิ่นมู่หัว
เสิ่นมู่หัวก็มองเขาเช่นกัน
ดวงตาของเธอยังแดงระเรื่อ แต่สีหน้าไม่ซีดขาวเหมือนเมื่อกี้แล้ว
เธอกำมือหลินเซิ่งลี่แน่น เสียงสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังพยายามทำใจให้สงบ:
“เซิ่งลี่ หอสังเกตการณ์นั่น... จะอันตรายมากไหม?”
“มู่หัว เมื่อคืนฉันคิดไว้แล้ว”
หลินเซิ่งลี่มองเธอ ไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่ยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนนี้การกระทำของไอ้หมอนั่น ทำให้ฉันตัดสินใจได้เด็ดขาดแล้ว”
“ฉันไม่ไปหอสังเกตการณ์”
“เธอก็ไม่ต้องไปทีมก่อสร้างถนน”
เสิ่นมู่หัวตะลึงไปครู่หนึ่ง: “แต่เขาจัดการแบบนั้น...”
“เดี๋ยวฉันจะไปหาเลขาธิการซุน”
หลินเซิ่งลี่พูดแผนการของตัวเองออกมาตรงๆ: “ฉันจะขอเป็นพราน”
“พราน?”
เสิ่นมู่หัวยังตามไม่ทัน