เสิ่นมู่หัวจ้องมองหลินเซิ่งลี่ นิ่งไม่กระพริบตา
เหมือนกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง
ยืนยันว่าเขาปลอดภัยดี ยังยืนอยู่ตรงนี้
ยืนยันว่าเขากลับมาโดยสวัสดิภาพ
ยืนยันว่าเขาไม่ได้หลอกเธอ
หลินเซิ่งลี่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เสิ่นมู่หัวก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเช่นกัน
ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน
ใกล้มาก
ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
“ฉันกลับมาแล้ว”
เสียงของหลินเซิ่งลี่เบามาก เบาราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนอะไรบางอย่าง
เสิ่นมู่หัวไม่ได้พูดอะไร
เธอยื่นมือออกมา ลูบแก้มของหลินเซิ่งลี่เบาๆ
มุมปากค่อยๆ ยกขึ้น
“อื้ม”
แค่คำเดียว
แต่ในคำนั้น ดูเหมือนจะบรรจุคำพูดมากมายไว้เต็มเปี่ยม
แสงอาทิตย์ทอดเงาของทั้งสองคน ให้ยาวออกไป
โจวเยว่ฉินกำลังพูดสนุก ปากก็ว่ากันไป พอหันไปเห็นหลินเซิ่งลี่กับเสิ่นมู่หัวยืนเผชิญหน้ากัน ใกล้กันจนแทบจะแนบชิดกันแล้ว
นางอึ้งไปครู่หนึ่ง
จากนั้น มุมปากก็ผายกว้างไปจนถึงใบหู
“โห้ย—!”
โจวเยว่ฉินทำท่าทางเกินจริง เอามือปิดตา แต่ช่องนิ้วกลับกางกว้างเกินจะปิดมิด “พวกเราแบบนี้ต้องรีบไปแล้วใช่ไหม!”
“ไปกันๆ ไปเร็วเข้า!” หวังซิ่วหลานได้สติตามมา ยิ้มจนต้องเอามือปิดปาก
“อย่าไปขัดจังหวะพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ของเราเลย!”
โจวเยว่ฉินถอยหลังไป พลางแกล้งยืดเสียงยาว “พี่สะใภ้—พวกเราไปก่อนนะ—คุยกันให้สบายๆ เลย—”
นางลากหวังซิ่วหลานวิ่งหนีไป
วิ่งไปได้สองสามก้าว ก็หยุด แล้วหันกลับมาตะโกน “พี่ใหญ่! เย็นนี้อย่าลืมหาของอร่อยๆ ให้พี่สะใภ้ทำทานล่ะ!”
จากนั้นก็วิ่งพรวดเดียวหายไป