ฟังบทสนทนาระหว่างเลขาธิการซุนกับเจ้าชิ่งซาน บรรดาปัญญาชนหน้าใหม่ในฝูงชนต่างก็งงไปพักหนึ่ง
พวกเขานึกว่าตำแหน่งพรานนี่ เลขาธิการซุนเปิดเป็นกรณีพิเศษให้หลินเซิ่งลี่คนเดียวซะอีก!
ผลปรากฏว่าไง?
ฟังจากบทสนทนานี่ ท่าทางจะมีหลายคนจริง ๆ ด้วย
เจ้าชิ่งซานคนนั้น น่าจะเป็นพรานอาชีพเหมือนกัน
เป็นคนที่ส่งเนื้อสามร้อยจินต่อปีแล้วแลกคะแนนแรงงานเต็ม?
"ที่แท้พรานก็ได้สิทธิ์แบบนี้จริง ๆ ด้วยนะ..."
"ฉันนึกว่ามีแต่คนแซ่หลินคนเดียวนะเนี่ย!"
"ไม่ได้ยินเลขาธิการซุนพูดหรือไง ใครเก่งก็ใครขึ้น เจ้ายังให้ยืมเลย"
"แล้วเจ้าชิ่งซานส่งสามร้อยจินต่อปี เขาคนเดียวได้คะแนนเต็ม ชีวิตเขาดีกว่าเราไม่ใช่เหรอ?!"
"ดีกว่าเหรอ? รู้ไหมว่าสามร้อยจินนี่มันขนาดไหน? ลองเข้าป่าไปดูสิ?"
เมื่อฝูงชนเริ่มเคลื่อนตัว
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ค่อย ๆ เบาลง
เจ้าชิ่งซานเดินมาหาหลินเซิ่งลี่ ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วยิ้มกว้าง:
"พี่หลิน"
"ต่อไปในป่า ถ้าเจออะไรใหญ่ ๆ คนเดียวจัดการไม่ไหว จำไว้เรียกฉันด้วย"
"ฉันเจ้าชิ่งซานอย่างอื่นทำไม่เก่ง แต่ช่วยอีกแรงนี่พอไหว"
"ได้"
หลินเซิ่งลี่มองเขา แล้วพยักหน้า
หลังจากทักทายกันสั้น ๆ เจ้าชิ่งซานกับหยูชุ่นก็ลากแคร่เลื่อนมุ่งหน้าไปทางโรงอาหาร
"ลุง เจ้าชิงหลงไม่ตามมา"
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ หยูชุ่นก็พูดออกมาประโยคหนึ่ง
เจ้าชิ่งซานหันกลับไปมอง
เจ้าชิงหลงยังนอนหมอบอยู่ตรงนั้น
หางกระดิก ๆ
เหมือนหมาเชื่องที่จำเจ้านายได้แล้ว