"อืม ตอนเที่ยงตอนย่างเนื้อหมีตั๊วกับเจ้าชิ่งซานน่ะ เผาไปด้วยหนึ่งอัน"
หลินเซิ่งลี่ปอกอีกเม็ดส่งให้: "ของพวกนี้ไม่ได้แค่อร่อยนะ ยังช่วยให้อิ่มท้องด้วย"
เสิ่นมู่หัวอ้าปากรับเข้าไป ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
สองคนกินเมล็ดสนกันไปทีละเม็ดทีละเม็ดแบบนั้น
หลินเซิ่งลี่ปอก เสิ่นมู่หัวกิน
บางทีเสิ่นมู่หัวก็ปอกเม็ดหนึ่ง ยัดใส่ปากหลินเซิ่งลี่บ้าง
แสงในห้องค่อยๆ มืดลง
"เกือบได้เวลาทำอาหารเย็นแล้วล่ะ"
หลินเซิ่งลี่ปัดเปลือกเมล็ดสนบนมือ ลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง
เสิ่นมู่หัวก็มองออกไปนอกหน้าต่างตาม
ท้องฟ้ามืดลงจริงๆ
"เราไม่ไปโรงอาหารเหรอ?"
"ไม่ไป"
หลินเซิ่งลี่ส่ายหัว: "วันนี้ถึงจะได้เนื้อหมีตั๊วมา แต่ว่าเนื้อนั้นเลขาธิการซุนจะส่งไปที่สถานีไม้"
"คนงานหลายพันคนรอกินเนื้ออยู่ คิวคงยังไม่ถึงพวกเราปัญญาชนในเร็วๆ นี้หรอก"
"แถม หมีตั๊วกับหมีดำไม่เหมือนกัน ตัวนี้กินของเน่า เนื้อก็เหม็นๆ กลิ่นแปลกๆ ส่วนที่อร่อยๆ อย่างตีนหมีอะไรแบบนั้น ก็ต้องเก็บไว้ใช้แน่นอน ที่อื่นก็ไม่อร่อยหรอก"
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ชี้ไปที่ห้องนอก: "เธอลืมไปแล้วเหรอ? ฉันเอาไก่กลับมาด้วยตัวหนึ่ง พอดีเอามาตุ๋น พวกเราเดินทางกันมาลำบาก จะได้บำรุงร่างกายด้วย"
เสิ่นมู่หัวถูกเตือนแบบนี้ ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ หลินเซิ่งลี่ดูเหมือนจะเอาไก่ป่าตัวลายๆ กลับมาจริงๆ ด้วย
เมื่อกี้มัวแต่... ลืมเรื่องนี้ไปเลย