ออกจากบ้านมา หลินเซิ่งลี่ก็ตรงไปทางนอกคอมมูนทันที
หมู่บ้านผลิตของเจ้าชิ่งซานถึงแม้จะสังกัดตำบลผานกู่ แต่ก็อยู่ไกลพอสมควร
ถ้าจะเทียบตำบลผานกู่เป็นตำบลหนึ่ง ฝั่งนั้นก็เป็นหมู่บ้านในสังกัด
แต่ปีนี้ หมู่บ้านผลิตถั่วฝักยาว
โชคดีที่ระยะทางไม่ได้ไกลมากนัก
ไม่งั้นอากาศแบบนี้ เดินไปก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แน่
“เฮอะ”
“อากาศเย็นแบบนี้ จะไปเยี่ยมบ้านใครก็ลำบาก...”
หลินเซิ่งลี่พึมพำเบาๆ แล้วเร่งฝีเท้า
เดินไปอีกประมาณสามสิบนาทีถึงไม่ถึงสี่สิบนาที หลินเซิ่งลี่ก็เห็นหมู่บ้านเล็กๆ ปรากฏอยู่ตรงหน้า
แต่พอถึงหมู่บ้าน เขากลับงง
รู้ว่าอยู่แถวนี้ แต่ไม่รู้ว่าบ้านไหนกันแน่
เดินวนไปสองรอบ ในที่สุดก็เจอคนแก่คนหนึ่งหิ้วฟืนกลับมา
คนแก่นั้นหน้าย่นเต็มไปหมด จมูกแดงก่ำเพราะความหนาว หมวกไหมพรมยังเปื้อนหิมะ หลินเซิ่งลี่รีบเข้าไปยื่นบุหรี่ให้: "ลุงครับ ขอถามทางหน่อย"
"หืม? ถามได้" คนแก่นั้นรับบุหรี่ไป ยิ้มแก้มปริ
"บ้านเจ้าชิ่งซานไปทางไหนครับ?"
"บ้านจ้าวเฒ่าน่ะเหรอ?!"
คนแก่มองหลินเซิ่งลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจ้องมีดล่าสัตว์ที่คาดเอวกับปืนที่สะพายหลังอยู่สองวินาที สีหน้าเริ่มสนใจขึ้นมาทันที:
"นี่นายไม่ใช่หลินเซิ่งลี่แห่งตำบลผานกู่หรอกเหรอ?!"
"หืม? ผมเองแหละครับ" หลินเซิ่งลี่ถึงกับงงกับคำพูดของคนแก่จริงๆ
รู้จักเขาด้วยเหรอ?
"โอ้ อย่างนี้นี่เองที่บังเอิญ"
คนแก่หัวเราะร่า: "จ้าวเฒ่าเมื่อตอนเที่ยงยังโม้ให้พวกเราฟังอยู่เลย ว่าแกคนเดียวกล้าสู้หมี ใจกล้าบ้าระห่ำ ตายังดี ยิงปืนแม่น..."
"อ้าว? อย่างนี้นี่เอง! นึกว่าชื่อเสียงฉันดังไปถึงไหนแล้วซะอีก!" หลินเซิ่งลี่ขำไม่ออก
"ตอนนี้สิบหมู่บ้านแปดตำบลใครไม่รู้จักแก!"
คนแก่พูดพลางยกมือชี้ไปข้างหน้า:
"แกเดินไปตามทางนี้เรื่อยๆ พอถึงป่าเบิร์ชด้านหน้า เลี้ยวโค้ง แล้วมองลงไปข้างล่าง บ้านไหนมีโครงไม้ใหญ่ๆ ตั้งอยู่ในบ้าน นั่นแหละบ้านจ้าวเฒ่า"
"บ้านเขาหมาเยอะ จำง่ายจะตาย ปีนี้บ้านธรรมดาๆ ไม่มีปัญญาเลี้ยงหมาหรอก!"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้าเห็นด้วย: "ขอบคุณมากครับลุง"
"ไม่ต้องเกรงใจ ไปเถอะ!"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า แล้วเดินต่อไปตามทางที่คนแก่ชี้
"โฮ่ง! โฮ่งๆๆ!!!"
ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปใกล้ เสียงหมาเห่าก็ลอยมาแต่ไกล