หลินเซิ่งลี่เดินเร็วๆ กลับบ้านของตัวเอง
ดูเหมือนจะไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรนัก
หรือจะพูดว่า ตื่นตระหนกนิดหน่อยก็มี
ยังไงซะ ไอ้เจ้ากระสุนนี่ สำหรับพรานแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับจุดสำคัญของชีวิตจริงๆ
แต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ!
ที่เหลือ กลับเป็นความตื่นเต้นซะมากกว่า
คนเราพอร้อนรน ก็มักจะทำอะไรพลาดง่าย
ดูจากตอนนี้ ไม่ว่าไอ้คนแซ่ซุยนั้น หรือหลิวเจี้ยนเช่อ หรือแม้แต่คนใส่แว่นกลมๆ ที่เพิ่งโผล่ออกมาเมื่อวันนี้ ก็ดูเหมือนจะเริ่มร้อนรนกันแล้วทั้งนั้น
ร้อนรนแล้วดี!
ถ้าพวกมันยังซ่อนตัวอยู่ข้างหลังไม่ยอมโผล่หัวออกมา เขากลับจะรู้สึกว่ายุ่งยากซะอีก
แต่ตราบใดที่พวกมันยอมโผล่หัวออกมา......
ก็มีโอกาสมากมายที่จะเก็บพวกมันทีละคนให้หมด!
คิดถึงตรงนี้ ก้าวเท้าของหลินเซิ่งลี่ก็ดูเบาขึ้นไม่น้อย
ทางกลับบ้านไม่ได้ไกล
พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเสิ่นมู่หัวรออยู่ในบ้านแล้ว
จุยเฟิงกับท่าเสวี่ยพอได้ยินเสียง ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที
โดยเฉพาะจุยเฟิง หางนั่นเริ่มกระดิกอย่างบ้าคลั่งอีกแล้ว
ส่วนท่าเสวี่ย......ไม่ต้องพูดถึงก็ได้
"กลับมาแล้วเหรอ?!"
"อืม"
"ส่งนกเขาไฟไปแล้วเหรอ?"
"ส่งไปแล้ว"
หลินเซิ่งลี่พูดพลางถอดเสื้อแจ็คเก็ตบุนวมออก แล้วแขวนไว้ข้างๆ
ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอสายตามาประสานกับเสิ่นมู่หัวเท่านั้น เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่ารอยยิ้มบนใบหน้าตัวเองดูเหมือนจะหนักไปหน่อย
"เป็นอะไรไป?"
เสิ่นมู่หัวกระพริบตา เห็นได้ชัดว่ารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง:
"ดูสีหน้าคุณแล้ว ดูไม่ใช่แค่กลับมาจากการส่งนกเขาไฟธรรมดาๆ นะ!"
"เจอเรื่องอะไรเข้าแล้วสิ?"
"อืม?!"
หลินเซิ่งลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง: "คุณดูออกได้ยังไง?"
"เพราะถ้าคุณแค่ดีใจธรรมดา ก็คงไม่ดีใจถึงขนาดนี้ กลับดูเหมือน......"
เสิ่นมู่หัวคิดอยู่นิดหน่อย แล้วเอ่ยอย่างลองเชิงว่า:
"เหมือนมีใครบางคนทำให้คุณไม่สบายใจ แต่คุณก็ไม่ได้ใส่ใจจริงๆ ซะด้วยซ้ำ กลับรู้สึกว่ามันตลกดี ด้วยเหตุนี้สีหน้าเลยเป็นแบบนี้"
"......"
หลินเซิ่งลี่เงียบไปสองวินาที
จากนั้น ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"เมีย"
"หืม?"
"คุณนี่เทพเกินไปแล้วมั้ง?!"
"ให้คุณทายถูกอีกต่างหาก"
พูดพลาง หลินเซิ่งลี่เดินไปที่เตียงอิฐ นั่งลงอย่างไม่ไยดี: