หวายกั๋วเหลียงยืนอยู่ตรงนั้น หน้าซีด ๆ แดง ๆ
เขามองหมีตั๊วบนแคร่เลื่อน แล้วมองหลินเซิ่งลี่ ปากก็อ้าออกแต่พูดไม่ออกสักคำ
แต่ไม่ถึงไม่กี่วินาที ดวงตาของเขาก็หรี่ลงทันที
"ไม่ได้! มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ!"
เสียงของหวายกั๋วเหลียงดังขึ้นทันที เขาชี้ไปที่หมีตั๊วบนแคร่เลื่อน:
"หลินเซิ่งลี่ นายบอกว่าหมีตัวนี้นายยิงมันเหรอ?!"
"บนตัวมันมีแต่รูกระสุน!"
"ปืนของนายมาจากไหน?!"
เขาพูดพลางก้าวไปข้างหน้า ชี้ไปที่รูกระสุน แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปที่หลินเซิ่งลี่:
"นายเป็นปัญญาชนมาจากเมือง เมื่อวานเพิ่งมาถึงตำบลผานกู่ของเรา แล้วปืนของนายมาจากไหน?!"
"ต่อให้นายมีปืน นายจะไปยิงหมีตั๊วตัวเดียวได้ยังไง?!"
"ฉันหวายกั๋วเหลียงอยู่ที่ผานกู่ที่นี่มาหลายปี ยังไม่เคยได้ยินว่านายพรานคนไหนกล้าเข้าป่าคนเดียวเพื่อล่าหมีตั๊ว!"
"นายเป็นคนมาจากเมือง เมื่อก่อนไม่เคยเข้าป่าเลยด้วยซ้ำ!"
"ไม่มีหลักฐาน นายบอกว่าหมีตัวนี้นายยิงมัน นายมีหลักฐานอะไร?"
สวี่เจียฮุยได้ยินแบบนี้ ดวงตาเป็นประกายทันที และก็เข้าใจอะไรขึ้นมาได้
"ใช่! หัวหน้าหวายพูดถูก!"
สวี่เจียฮุยเก็บสมุดบันทึกคะแนนที่อยู่บนพื้น ตบหิมะบนนั้นออก แล้วเสียงก็ดังขึ้น:
"หลินเซิ่งลี่ นายบอกว่านายยิงหมีตัวนี้ แล้วถ้าเกิดเป็นคนอื่นยิงแล้วนายบังเอิญมาเจอเข้าล่ะ?"
"แล้วถ้านายสัญญาจะให้ผลประโยชน์บางอย่างกับใครบางคน เพื่อให้เขายกเหยื่อที่ล่าได้ให้กับนายล่ะ?"
"แล้วบนตัวนายจะไม่มีของที่พ่อตานายทุนทิ้งไว้ให้หรือไง?"