เลขาธิการซุนเบียดตัวฝ่าฝูงชนเข้ามา ผู้คนรอบข้างต่างหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือหมีตั๊วตัวนั้นบนแคร่เลื่อน
เขาตะลึงไปทั้งตัว
"ตายแล้ว..."
สายตาของเลขาธิการซุนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและดีใจ เขาพุ่งเข้าไปหมุนรอบตัวหมีตั๊วหนึ่งรอบ
รอบหนึ่ง
อีกหนึ่งรอบ
ยิ่งหมุนตายิ่งเป็นประกาย
"หัวนี่ อุ้งนี่ ตัวนี่..."
เลขาธิการซุนย่อตัวลง ยื่นมือไปบีบขาหน้าของหมีตั๊ว
แล้วก็ง้างปากหมี ดูเขี้ยวของมัน
"อย่างน้อยก็ห้าร้อยจินขึ้นไป ฮ่าฮ่า"
กะคร่าวๆ ในใจแล้ว เลขาธิการซุนพูดด้วยความดีใจเล็กน้อย: "เนื้อสด สามร้อยจินไม่ต่ำกว่าแน่นอน"
เขาหันไปมองหลินเซิ่งลี่
ในแววตานั้นมีความตกใจ มีความชื่นชม แล้วก็มีความดีใจที่พูดไม่ออก
"ไอ้หนู นี่นายล่ามาเหรอ!?"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า
"ครับ"
เจ้าชิ่งซานพูดเสริมอีกประโยค: "เลขาธิการซุน ตอนพวกผมไปถึง เจ้าหมีตั่วนี่มันล้มอยู่ตรงนั้นแล้ว"
"พี่หลินคนเดียว ปืนเดียว จัดการมันเรียบร้อย"
"ผมกับซุ่นจื่อ แค่ช่วยกันลากกลับมา"
เลขาธิการซุนพยักหน้า
แล้วเขาก็หันไปมองหวายกั๋วเหลียง
หวายกั๋วเหลียงยืนอยู่ตรงนั้น หน้าซีดสลับแดง
"หวายกั๋วเหลียง"
เลขาธิการซุนพูดด้วยเสียงที่ชัดเจนจนทุกคนรอบข้างได้ยิน:
"เมื่อกี้นายบอกว่าหลินเซิ่งลี่ขาดงาน!?"
หวายกั๋วเหลียงอ้าปาก: "เลขาธิการซุน ผม... วันนี้เขาไม่ได้ไปหอสังเกตการณ์... นี่คือความจริง..."