"เฮ้ย?!"
"ผมซุนกั๋วจู้ ตำบลผานกู่!"
"ของที่เราแจ้งไปก่อนหน้านี้ แป้ง เกลือ น้ำมันก๊าด ไม้ขีดไฟ ไอ้พวกนั้นจะถึงเมื่อไหร่!"
"ยังไงนะ ยังอยู่ระหว่างการจัดส่ง?!"
"นายให้คำตอบฉันมาชัดๆ เลย!"
ปลายสายพูดอะไรสักอย่างก็ไม่รู้
สีหน้าของเลขาธิการซุนค่อยๆ หนักลงทีละน้อย "ลำดับความสำคัญไม่พอ?!"
"คนของฉันที่ผานกู่ตั้งหลายร้อยชีวิต อ้าปากรอข้าวรอเกลือ นายบอกฉันว่าลำดับความสำคัญไม่พอ?!"
"ถ้างั้นฉันถามนาย ใครได้ก่อน?!"
"ตำบลไหนที่เร่งด่วนกว่าพวกฉันอีก!"
"อย่ามาเล่นพิธีรีตองกับฉัน ฉันไม่กินเส้นนี้!"
เจ้าเต๋อเมาและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังแล้วก็พาลเดือดไปด้วย
แต่เลขาธิการซุนยังไม่ทันได้ด่าเสร็จ ปลายสายก็พูดอะไรมาอีกสองสามประโยค
วินาทีต่อมา
"ไอ้เวรเอ้ย!!"
เลขาธิการซุนตบโต๊ะปังหนึ่ง เสียงดังจนโทรศัพท์ยังสั่นตาม "นายบอกฉันว่าทีมล่าสัตว์ผานกู่เพิ่งได้เนื้อมามาก เพราะงั้นการใช้วัสดุต้องประเมินใหม่?!"
ฉันต้องการแป้งกับเกลือ ไม่ใช่การประเมินจากปากเหม็นๆ ของนาย!
"น้ำมันก๊าดกับไม้ขีดไฟก็ต้องประเมินด้วยเหรอ!"
"ยังไง? พวกฉันจะจุดไฟยังต้องเขียนรายงานส่งนายก่อนเลยใช่ไหม!"
เสียงจากปลายสายเบามาก
แต่เพราะมันเบา มันถึงได้น่าหงุดหงิดเป็นพิเศษ
เป็นน้ำเสียงที่ยืดเยื้อ ผลัดวันประกันพรุ่ง เห็นชัดว่ากำลังทำให้คุณรำคาญ แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นว่าทำตามระเบียบ
เจ้าเต๋อเมาฟังอยู่ข้างๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ "พวกไอ้สารเลวนี่ โคตรจะกาก"
เลขาธิการซุนด่าใส่โทรศัพท์อีกสองสามประโยค
แต่ด่าก็แค่ด่า
สุดท้ายที่ได้มา ก็ยังเป็นคำเดิม รอไปก่อน
"รอ?!"
"รอไปตายเหอะ!!!"
ปัง!
เลขาธิการซุนวางหูโทรศัพท์ลงอย่างแรง
ในห้อง ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครพูดอะไรก่อน
ผ่านไปสองวินาที
เลขาธิการซุนหันขวับ "ไป!"
"ไปไหน!"
"สถานีไม้ ไปหาคนช่วย! ฉันไม่เชื่อว่าพวกนายชุยจะทำอะไรตามอำเภอใจได้ไม่มีใครกล้าแตะ!"
เลขาธิการซุนพูดจบก็เดินออกไปข้างนอกทันที
อีกฝ่ายหนึ่ง
สำนักงานป่าไม้กู้เหอ
ในออฟฟิศฝ่ายสนับสนุน
"ฉันไม่เห็นด้วย! ทำไมต้องจัดตำบลผานกู่ไว้ท้ายสุดด้วย!"
หัวหน้าฝ่ายสนับสนุนตบโต๊ะปังหนึ่ง ถ้วยชาใบใหญ่ยังสั่นเทือกสองที:
"ผานกู่เพิ่งส่งเนื้อให้สถานีไม้ไปเท่าไหร่เมื่อกี้! นายไม่มีตัวเลขในหัวเลยเหรอ!"