จดหมายลงทะเบียนส่งออกไปแล้ว
เรื่องที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว
หลินเซิ่งลี่ทบทวนอย่างละเอียดแล้ว พบว่าที่ทำได้ก็ทำไปเกือบหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่รอ
"ช่างมันเถอะ อย่าคิดมาก ทำงานต่อไปก็จบ รอเรื่องมันปะทุขึ้นมา ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็จับไอ้หลิวเจี้ยนเช่อตัวนั้นมัดไว้ then สอบสวนซักถามสักรอบ"
หลินเซิ่งลี่ไม่ได้ปล่อยให้ความคิดจมอยู่กับความวิตกกังวล
ยิ่งเป็นช่วงเวลาแบบนี้ ยิ่งต้องไม่วุ่นวาย
เพราะงั้นเช้าวันรุ่งขึ้น หลายคนก็ยังไปรวมตัวกันที่จุดเดิมตามปกติ เขาพูดตรง ๆ ว่า:
"ส่งเอกสารออกไปแล้ว ทางเลขาฯ ก็พูดเรื่องที่ควรพูดไปหมดแล้ว"
"ตอนนี้ร้อนใจไปก็ไม่มีประโยชน์ เอาเป็นว่ารักษาจังหวะของเราไว้ให้มั่นก่อน"
"ถึงเวลาเก็บกับดักก็เก็บ ถึงเวลาเดินตรวจเส้นทางก็เดินตรวจ"
"ถึงเวลาฝึกหมาก็ฝึกหมา"
"แล้วเรื่องตกปลาล่ะ?" หยูชุ่นเอ่ยถามขึ้น
"พักไว้ก่อน"
หลินเซิ่งลี่มองเขาไปทางหนึ่ง: "ถ้าเขาจะกัดจริง ๆ ก็ต้องเลือกเวลาที่คิดว่าเหมาะที่สุดของตัวเอง"
"เรายิ่งรีบ ยิ่งเด่น"
"เราไม่รีบ พวกเขากลับจะรีบเอง"
หยูชุ่นพึมพำอยู่ในปาก สุดท้ายก็ยังพยักหน้า
เจ้าชิ่งซานที่ฟังอยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะตามเบา ๆ: "ถึงจะถูก เรายังไม่ได้ล่อใครออกมาเลย แต่ตัวเองกลับตึงจนขาดซะก่อน นั่นสิถึงจะแย่!"
ภายใต้คำพูดของหลินเซิ่งลี่ หลายคนก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง และลงมือทำอะไรต่อ
เก็บกับดักต่าง ๆ แล้ววางกลับเข้าไปใหม่ จากนั้นก็ฝึกหมา
ด้านหนึ่ง ไอ้เจ้าตัวนี้ในฐานะหมานำฝูง มีทักษะหลายอย่างที่ต้องเสริมให้แข็งแกร่ง อีกด้านหนึ่ง ก็ฝึกความสามารถในการหาคนของมันไปด้วย ถ้าการล่อลวงล้มเหลว ก็ยังลองให้ท่าเสวี่ยลงมือได้...
"พี่จ้าว ไปก่อนได้เลย"
หลายคนมาถึงป่าที่ไม่คุ้นเคยที่แห่งหนึ่ง หลินเซิ่งลี่กวาดตามองรอบป่า แล้วยกมือชี้เข้าไป: "จะซ่อนตรงไหน?"
"แล้วแต่แกจะเลือก"
"ได้"
เจ้าชิ่งซานรับคำ ร่างกายก็ลดต่ำลง ชั่วพริบตาก็ลื่นเข้าไปในป่า
พื้นที่แถบนี้อยู่ทางเหนือของคอมมูน ไม่ได้ลึกมาก แต่ก็ไม่ได้ง่าย ๆ เลย
ต้นเบิร์ชขาวกับต้นสนชนิดหนึ่งขึ้นปะปนกัน พื้นมีเนินเล็ก ๆ มีต้นไม้ล้ม มีทางแคบ ๆ ที่กระต่ายป่าชอบเดินเป็นประจำ รอบข้างมีพุ่มไม้หนาทึบ อยากซ่อนตัวคนหนึ่ง มันง่ายเกินไป
"ให้เวลาสิบนาที"