พอพูดจบประโยคนั้น
ในห้องก็เงียบไปทันที
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
จากนั้น สายตาของเจ้าชิ่งซานและหลินเซิ่งลี่ก็เกือบจะพร้อมกันจ้องไปที่หน้าของหยูชุ่น
"ผม...ผมแค่พูดไปงั้นๆ น่ะ"
หยูชุ่นถูกมองจนขนลุกไปทั้งหลัง พลางหดตัวไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว: "ไม่ใช่ พวกนายอย่ามามองฉันแบบนั้นสิ!"
"ฉันแค่คิดขึ้นมาได้เฉยๆ นะ พวกนายลองคิดดู ล่าของใหญ่ได้สักตัว ผลงานมันใหญ่แค่ไหน?!"
"ช่วยคนงานตัดไม้ที่สถานีไม้กำจัดสัตว์ร้าย ผลงานมันใหญ่แค่ไหน?!"
"ใหญ่ก็ใหญ่จริงแหละ แต่นั่นมันก็เป็นงานในป่าอยู่ดี"
"คนในคอมมูน คนในสถานีไม้ ปากพูดกันได้สนุก แต่ในใจจริงๆ แล้ว มันหนักแน่นแค่ไหน หลายคนก็ไม่ได้คิดให้ชัด"
"อีกอย่าง ของใหญ่ๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเจอได้ง่ายๆ"
"หมีก็ดี ฝูงหมูป่าก็ดี จะให้มันวิ่งเข้ามาชนปลายกระบอกปืนเราทุกวันได้ยังไงล่ะ?!"
"แต่พวกนี้ตอนนี้ไม่เหมือนกัน"
"พวกนี้มัน สำรวจจุด แอบดู แพร่ข่าวลือ ขโมยของ แถมยังกล้าแตะต้องทหารอาสาอีก"
"ถ้าจับพวกมันได้จริงๆ ยืนยันหลักฐานได้ มันคืออะไรล่ะ?!"
"นั่นมันเป็นการจับคนนะ!!"
"ยังเป็นการจับให้คอมมูนด้วย จับให้สถานีไม้ด้วย จับให้ทหารอาสาด้วย!"
"ฉันก็แค่คิดว่า......"
ยิ่งพูดยิ่งลื่น ปากหยูชุ่นก็ยิ่งไหล ความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอกเหมือนถูกความพูดนี้ผลักดันออกมาหมด:
"ผลงานนี้ กลัวว่าจะหนักกว่าการล่าหมีซะอีกนะ?!"
ฟังหยูชุ่นพูดไม่หยุด ปากไม่หุบ สีหน้าของหลายคนก็ค่อยๆ เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย
"อย่าพูดเลย"
เจ้าชิ่งซานเช็ดคางไปทีหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ พูดขึ้นหลังจากนั้นสองสามวินาที: "ไอ้หนูเอ๊ย รอบนี้นายนี่คิดเข้าจุดจริงๆ ด้วยนะ"
"โดยเฉพาะตอนนี้เราเป็นทีมล่าสัตว์ที่ขึ้นป้ายอย่างเป็นทางการแล้ว"
หลินเซิ่งลี่นั่งอยู่ข้างเตียงอิฐ พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง: "ปืนมีบัญชี เนื้อมีบัญชี คนมีชื่อ สถานีไม้ก็ยอมรับ"
"บวกกับทหารอาสา หน่วยรักษาความปลอดภัย คอมมูน ตอนนี้ก็ติดต่อกันได้หมด"
"ถ้าจับพวกนี้ได้จริงๆ ความสำคัญมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว"
"ใช่!"
หยูชุ่นเห็นว่าทุกคนไม่ได้คิดว่าเขาพูดเพ้อเจ้อ แต่กลับคิดต่อยอดจริงๆ เขาก็มีสีหน้าดีขึ้นมาทันที:
"นี่มันมีค่ายิ่งกว่าล่าเนื้อมาซะอีกไม่ใช่เหรอ?!"