หลินเซิ่งลี่เดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าต้องการไปจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด
กลัวว่าจะมีอะไรแทรกซ้อนตอนกลางคืน
“พี่ใหญ่!”
แต่ไม่คิดว่า เดินออกมาได้ไม่นาน กลับเจอโจวเยว่ฉิน
ตอนที่เห็นเขา โจวเยว่ฉินวิ่งเข้ามา หน้าซูบแดงๆ ไม่รู้ว่าตรงนั้นหนาวนานเกินไปหรือเปล่า
พอเห็นหลินเซิ่งลี่ ก็รีบวิ่งเข้ามา หายใจหอบๆ สองทีอย่างเกินจริง จากนั้นก็ยืดตัวขึ้น แล้วรีบพูดว่า “พี่ใหญ่ หนูรู้ว่าพี่จะต้องไปหาเลขาธิการซุนแน่ๆ”
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า “นายนี่ฉลาดดีนี่”
“แน่นอนอยู่แล้ว หนูฉลาดมาก ตอนอยู่เซี่ยงไฮ้ คะแนนเสี่ยวหย่ายังสู้หนูไม่ได้เลย”
โจวเยว่ฉินพยักหน้าอย่างภูมิใจ แต่ก็รู้สึกว่าหัวข้อดูเหมือนจะเพี้ยนไป เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง “หนูจะไปกับพี่ด้วย!”
“ไม่ต้อง”
หลินเซิ่งลี่โบกมือ
“หนูหมายถึง หนูอยากไปกับพี่!”
“ฉันบอกว่าไม่ต้อง”
หลินเซิ่งลี่พูดอย่างหนักแน่น “กลับไปทำงานเถอะ งานวันนี้นายอยู่ฝ่ายส่งเสบียง ค่อนข้างเบา ถือเป็นงานดี ไปเร็วเข้า เดี๋ยวสายโดนหักคะแนนแรงงานเอา”
“แต่...”
“ไม่มีแต่”
หลินเซิ่งลี่มองเธอ มุมปากขยับเล็กน้อย นับว่าเป็นรอยยิ้ม “นายช่วยดูแลเมียฉันแทนก็พอ”
“ว่างเมื่อไหร่ก็ไปดูหน่อย เรื่องอื่นฉันจัดการเอง”
โจวเยว่ฉินอ้าปาก อยากพูดอะไร แต่พอสบตากับดวงตาที่สงบนิ่งของหลินเซิ่งลี่ คำพูดก็กลืนลงคอไป
“ได้ พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง พี่สะใภ้หนูจะดูแลเอง”
โจวเยว่ฉินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เดี๋ยวหนูจะไปหาเธอ”
หลินเซิ่งลี่พยักหน้าให้เธอ แล้วหมุนตัวเดินเร็วๆ ออกไป
โจวเยว่ฉินยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเขาไกลขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นจุดดำเล็กๆ หายไปสุดปลายถนนดิน แล้วจึงหมุนตัวกลับ วิ่งกลับไป