“ทีมล่าสัตว์?”
เสิ่นมู่หัววางตะเกียบลง ดวงตามีแววอยากรู้อยากเห็นปนอยู่เล็กน้อย
“อือ เลขาธิการซุนพูดวันนี้ระหว่างทาง”
หลินเซิ่งลี่เล่าเรื่องที่เลขาธิการซุนพูดให้ฟังโดยคร่าว ๆ
รวมนักล่าของคอมมูนเข้าด้วยกัน
เสริมสุนัข
เสริมปืน
ทำเป็นจริงเป็นจัง
ให้เขาเป็นหัวหน้า
“คุณตกลงแล้วเหรอ?”
“ยัง”
หลินเซิ่งลี่ส่ายหัว: “ผมบอกว่าไม่รีบ รากฐานยังไม่มั่นคง”
“และผมก็ไม่แนะนำให้รวมคนเยอะ ๆ ในทีเดียว ควรแบ่งเป็นกลุ่มย่อย กลุ่มละสามห้าคน นัดพบกันเป็นระยะ”
“แบบนี้ดี” เสิ่นมู่หัวคิดสักครู่แล้วพยักหน้า: “คนมากไป คุณก็ควบคุมยาก”
“ไม่ใช่แค่เรื่องควบคุม”
หลินเซิ่งลี่ยิ้มพร้อมพูด: “การล่าสัตว์ ถ้าคนเยอะ เสียงดัง เหยื่อจะตกใจง่าย”
“สามห้าคน สามห้าตัวสุนัข คือการจัดวางที่ดีที่สุด”
“ถึงเรื่องยังไม่ตัดสินใจ แต่ผมก็ยังคิดจะตั้งทีมเล็ก ๆ ขึ้นมาทีมหนึ่ง”
“เจ้าชิ่งซานคนหนึ่ง หยูชุ่นอีกคน เดี๋ยวค่อยดูสถานการณ์อีกที ว่าจะเพิ่มคนไหม แล้วเรื่องสุนัขล่าเนื้อ เจ้าชิ่งซานมีสองตัว สองตัวที่เขาจะส่งให้เรา ถ้าใช้ได้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว”
“คุณคิดแผนไว้หมดแล้ว?”
เสิ่นมู่หัวมองเขาแล้วยิ้มถาม
“คนมากขึ้นอีกหน่อยก็ปลอดภัยกว่าไม่ใช่หรือ”
หลินเซิ่งลี่ดูสบาย ๆ ท่าทางผ่อนคลายกว่าคำพูดเสียอีก: “และไม่คิดให้ละเอียดไม่ได้ ผมต้องวางรากฐานให้แน่นก่อน”